en u?

aaah. boekenbeurs 2006 is weeral voorbij. maar ze gaat dan toch de geschiedenis in als de boekenbeurs waar ik me het meeste geamuseerd heb.

gewapend met professionele apparatuur gingen daisy en ik op jacht naar de tofste namen om onze reportage mee te vullen. toegegeven, het geeft een kick om rond te lopen met een digitale reflexcamera én solid state. je duwt gewoon iedereen die grote microfoon onder zijn neus en vraagt eens poeslief of je enkele vraagjes mag stellen. tel daar de lieve *ster*oogjes van daisy en mijn zwoele glimlach bij op en - klaar is kees!

bart moeyaert was de liefste van allemaal, stefanie planckaert (ze heeft zelfs geen eigen website) kwam helaas een beetje dom over (ach ja) en patrick lagrou is absoluut één van de sympathiekste jeugdboekenschrijvers (met de leukste site).

tom lanoye is echter met de prijs van de dag gaan lopen. slechts enkele minuten nadat de koning bij hem passeerde, zette hij ons naast hem, verontschuldigde hij zich bij zijn publiek - hij had een belangrijk interview te geven - en onderhield ons een hele tijd met zijn verfrissende ideeën.

en uiteraard... mocht deze schone tekenaar er niet aan ontbreken.

.

jouw afwezigheid is door me heen gegaan
als een draad door een naald.
alles wat ik doe, is met die kleur gestikt.

w.s. merwin

mijmerend

ik beschouw dit plekje op internet - mijn ivoren toren - steeds meer als een ruimte waarin ik mijn gedachtekronkels, hersenspinsels en levendige beelden kwijt kan.

het droppen gebeurt noodzakelijkerwijs, anders druipen de creaties uit mijn brein en tasten ze de functies aan waardoor ik dagelijks normaal kan functioneren. (begrijp mij)

het is niet zo dat ik verslaafd ben aan bloggen op zich. ik ben meer een woordverslaafde. graag had ik een plekje gehad in de stad - mijn stad, de scheldestad, A. een grote muur, een piepklein pleintje waarop ik me kan uitleven met tekst, natte verf op een verweerde muur, een ruwe schildering, een zeggend beeld. mensen die zich voorbij haasten, stelen een enkel woord waar ze even mee op stap gaan. een eenzame wandelaar blijft hangen bij een paar herkenbare zinnen. zijn hondje snuift de geur van dromen op. een jong koppel draalt bij de woorden over liefde. een kwaad meisje voelt zich getroost omdat ze niet de enige teleurgestelde is.

en plekje in de stad... ja, dat zou ik pas mooi vinden.

"kom, we wandelen even langs het kleine keizerin-pleintje."

sprookjeswereld ?

onder het wateroppervlak

ligt een wereld waar wij

geen toegang tot hebben

(of hoe ik in de ardennen een uur lang op een rots in de rivier zat)

koffie met melk

hoe heet de kleur van zwarte koffie met romige melk?

niet alleen de kleur van koffie verandert als je er melk bij doet. ook de structuur van het warme vocht wisselt. zwarte koffie is glazen vloeibaarheid, glanzend en diep. ze glijdt glad langs de wanden van je tas.

koffie met melk is troebel, ondoorzichtig. kabbelend likt ze de randen, de sierlijke gratie van zwart goud vergetend.

helaas

toeval wil dat mijn ogen dichtvallen
dat mijn gedachten slechts wazige schimmen meer zijn
toeval wil dat een liedje me aan jou doet denken

toeval wil dat ik aan jou moet denken

toeval moesten ze afschaffen
het doet je struikelen en vallen
verwondt je huid
en scheurt je aan flarden

toeval wil dat ik van jou geen genoeg kan krijgen

verstoppertje

gij daar
kruipt niet weg in dat donker hoekske
lieve kleine

ik beloof u graag te mogen
ook al is het onmogelijke niet bindend
de mens is nu eenmaal tweeslachtig van geest

.

wij vinden het erg leuk elkaars tijd te vullen.

vuur

aan mijn liefste.

aan mijn liefste wensbeeld
mijn liefste verlangen
mijn liefste ik en mijn liefste gij.

ik verdwijn.
ik ga weg.
ik verijl.

ik vertrek helemaal naar nergens,
mijn liefste,
om gij en niemand te hoeven zien.

ik neem alleen mezelf mee, mezelf en alle verroeste pijnen, half verkauwd leed en te oud zeer.
ik neem alleen mijzelf mee, en een beetje te veel van jou.

opfikken ga ik al dat brandhout doen. een reuzevuur, met likkende rode vlammen en een kern van brullende kwaadheid. op de smeulende resten van wat was, zal ik bevrijd stampen.

kijkend naar de assen van wat was, zal ik intens hopen dat het vuur mij heeft geblust.

en zodoende zit ik de komende week in de ardennen.

tja

waarom, ooh waarom ben ik zo verrekte ambitieus en toch zo niet-te-geloven lui?

deze combinatie nekt me, wringt mijn leven uit, achtervolgt me alsof ik een geniepige dief ben die een stukje universum stal.

.

"girl, you are to me
all that a woman should be"

atlantic starr - always

het moet toch heerlijk voelen zo'n vrouw te zijn.

regendruppels

gisteren was het veertien jaar geleden dat mijn broertje gestorven is. het is elk jaar vreemder om te beseffen dat ik nog een broer en een zus zou hebben kunnen rondlopen hier in huis. elk jaar polijsten de herinneringen zich meer en meer. ze worden rond als een glazen bol, glanzend - en doorzichtig.

een stuk toekomst is fel afgekapt, mogelijke levensdingen verloren hun potentialiteit. het is een blinde afwezigheid. ze is er. maar je ziet ze niet. en soms verbeelden ze zich plots op een brute manier, zoals gisteren..

moment

het meisje zit aan de tafel, haar hoofd rustend op de palm van haar hand. ze staart voor zich uit, haar ogen glazig, een wereld spiegelend ver van hier. verzonken in haar eigenste zeeën van beleving tikt ze met haar nagels op het tafelblad, haar adem vermoeid uitzuchtend.
een jongen komt binnen en ziet haar donkere silhouet, scherp afgetekend tegen de grote zonverlichte ramen. voor hij het weet, staat hij voor haar tafel. dan aarzelt hij. met schorre stem en iets te luid dan zijn bedoeling was, zegt hij: "hey!"

het meisje schrikt op, een roze blos schiet naar haar wangen. haar lippen trillen een beetje als de korte harde klank van "hey" uit haar mond schiet. de jongen schuift met een schrapend geluid de stoel met ijzeren poten van onder de tafel en gaat zitten.

"hoe gaat ' t?"

zij weet niets te antwoorden. met een ruk is ze terug in haar lijfelijkheid beland en haar woorden zijn een tel vervaagd. langzaam spreekt ze zacht: "je bent nogal abrupt mijn wereld binnengevallen met die vraag. ik moet er even over nadenken..."

het meisje zwijgt.

van kleur verschoten

daarnet kreeg ik even de schrik van mijn leven. ik probeerde 'kleine keizerin' te openen en het lukte niet... een brok ellende stuwde zich omhoog langs mijn slokdarm om net niet tot ontploffing te komen in mijn keel. ik werd er zelfs een beetje misselijk van, visioenen van een gehackte blog bewogen zich voor mijn geestesoog en "néé !" gilde mijn geest. "verdomme." mompelde ik, naarstig proberende kalm te blijven. maar na ongeveer vijf minuten waren die mompelende decibels echter ferm de hoogte ingeschoten.

u moet weten, ik heb geen back-ups. en natuurlijk heb ik de stukjes tekst die me nogal nauw aan het hart liggen (zoals the path of excess leads to the tower of wisdom, duistere droom of
something i don't understand) al vereeuwigd, glanzend zwarte inkt op glad wit papier. maar toch, het is het idee dat telt, niet waar? net nu ik eindelijk de tijd heb genomen om zo'n teller op mijn blog te plaatsen, ik een idee begin te krijgen van het aantal bezoekers per dag (wat erg goed blijkt mee te vallen, daarvoor dank) en ik op die manier al enkele fijne blogcollega's heb ontdekt (zoals bijvoorbeeld jwl, indigo, prinses prieeltje en omdat ik van me hou), zou alles in het honderd lopen, in het water vallen, verbranden, versnipperen, verkolen, vergassen, verwelken, verkommeren, verdrogen en vergaan.

misschien wil buurtgenoot michael me het hele principe eens uitleggen? met euh, een kan bangelijke als gezelschap?

zo vult u uw dagen op een aangename manier

omdat tijd nu eenmaal gevuld moet worden, zoekt de mens zich allerlei bezigheden die passen in hun profiel. want naast op gepasten tijde een taske koffie, dagelijkse beslommeringen, de nieuwste sensaties op tv en een warm bed dat u 's avonds opwacht (dan nog liefst met een ander warm lijf), zijn er uiteraard een aantal dingen waar u niet aan ontkomen mag. hier alvast de eerste drie van mijn lijstje:

• labo laboesj, het theater met een hart voor tekst en een zwak voor het onzegbare, staat vanaf 9 november 2006 opnieuw op de planken met 'rauw', een fascinerend theaterstuk geschreven door bob selderslaghs. griet de wolf, griet dobbelaere en bob zelf gingen in maart in première en gezien het succes...is er nu de herneming.

• riet muylaert, de bevallige zangeres van jackobond, komt 3 november samen met haar groep naar buster (kaasrui, antwerpen, gratis inkom). niet te missen!

• brecht evens, een leuke getalenteerde striptekenaar, brengt zijn tweede strip 'vincent' uit. hij won met 'een boodschap uit de ruimte' al de strip debuutprijs 2005 van de v.o.s. en sleepte ook de jaarlijkse cjp-prijs (het jong!) in de wacht. nu te verkrijgen, nu te lezen.

schandelijk overschreden

als je vanuit de verte naar me kijkt, verijs ik even. niemand ziet het. maar mijn ogen sperren zich open, een lichte schrikreactie. mijn handen zweven in de lucht, bevroren in het verleden.

hard en ongenaakbaar wil ik zijn.
ondoordringbaar.
ik wil zeggen:

je weet toch wel
jij die niets meer betekent
je beheerst nog mijn stemmingen
maar niet meer mijn hart

je kans is verkeken
je hebt ze te laat gegrepen
ik sta te bibberen in de kou
maar ik begin opnieuw
en zonder jou

ik draai me om.

kijk niet naar mij.

het overvalt me weer, zo plots.
ik wil je zien. terug bij je zijn.
alle woorden uitwissen die tussen ons zijn gezegd.

jouw verleden vergeten.
het mijne in nietszeggende stukjes breken.

maar de grens is bereikt
en schandelijk overschreden
ik heb te veel tol betaald
de liefde is overleden.

lees mij

ik ben geboren in een boek
gebundeld tot mijn leven
maar ik zie enkel witte bladen
ik sta te beven

waar zijn de woorden
waar zijn mijn verhalen
altijd opnieuw
kan ik alleen maar verdwalen

een leegte
uitgestrekt zover als jij bent
toch hoopvol niets omarmend
ik was nooit verwend

een nieuwe witte pagina
ik durf niet te schrijven
het hangt vormeloos in de lucht
je gaat me beklijven

nieuws uit de ivoren toren

niets te vertellen vandaag.
maar wel blij geweest.
geen inspiratie om mooi te schrijven.
alleen zin om niets te doen.
en een beetje blij te zijn.

als een schrijver op een dag geen woorden meer vindt. gaat hij dan dood?
als een schrijver op een mooie dag de woorden voor zich uit ziet fladderen, hij springt en roept, loopt er achter aan. maar de woorden vliegen hoger en hoger. bezorgen hem de tantaluskwelling van zijn leven. blijft hij dan leven?

woordvolgorde, zinsstructuren, spaties, komma’s en punten zijn wederom bewust gekozen. na een journalistieke discussie te hebben gehad over het wel of niet toepassen van kunstzinnige vrijheid op woorden, heb ik (wederom) voor mezelf vastgesteld dat ik lak heb aan regels. en ze graag aan mijn laars lap. zodoende.

misschien gaat de kleine keizerin verhuizen. ik ben uit mijn ivoren toren gegroeid.
misschien zoek ik een nieuw huisje. een houten huisje op palen, boven de rivier.
of een klein kasteeltje, met veel torentjes en haarden.

misschien.. misschien is een woord met veel ruimte in zich. als ik 'misschien' zou schilderen, zouden de lijnen heel vaag zijn. de kleuren licht, maar de spanning voelbaar onder die éne felle penseelstreek.

lome zondag

ik ben een dwaas
die leeft van idealen
ik ben een dwaas
die leeft in het oog van de storm

de kwellingen/dromen van mijn ziel
ontsluieren zich telkens
tot nieuwe onwaarschijnlijkheden

er zit een slang onder mijn huid
zij vernieuwt mijn leven
op bizarre kruispunten

altijd opnieuw
reïncarneer ik
in mezelf

klop maar op de deur
die de mijne is
als jij het bent
zal ik opendoen

.

ik wil stoppen met denken. en ook zou ik graag even stoppen met voelen. het moet een hele geruststelling zijn je hele lijf te laten wegzinken in een kortstondig moment van zoete vergetelheid.

vertrouwen is een woord dat zijn betekenis ergens heeft laten slingeren. nu kijkt ie over z'n schouder en vraagt zich af waar 'm die heeft gelaten. hoe kon hij toch zo slordig zijn?

altijd te laat. of te vroeg, maar dan te weinig zeggend.

de enigste manier om te ontkomen aan verwoesting is een persoonlijke uitputtingsslag. elke dag, elke nacht, elke minieme seconde volproppen met dingen die je altijd hebt willen doen, maar waar je nooit de moed voor had. alleen zo creëer je een behoefte aan slaap, de noodzaak om weg te glijden in een grillig dromenland vol absurde dwaasheden.

goddeloos 2

een tijd geleden vroeg iemand me om eens een liedjestekst te schrijven. het leek me meer dan absurd - hoewel muziek de grond van mijn bestaan is, ben ik net zo muzikaal als het achtereind van een varken (of zoiets in die aard). toch bleef het door mijn hoofd spoken.

ik schrijf graag heel uitgebreid, met veel ingewikkelde abstracte verwoordingen die je mee de diepte insleuren. een liedjestekst weet daarentegen in heldere, compacte bewoordingen een emotie, een gebeurtenis te vatten.

gisterenochtend werd ik wakker met een hele strofe in mijn hoofd. zomaar, uit het niets was het daar en het wilde opgeschreven worden. nogal dwingend bleven de zinnen in mijn hoofd galmen en tien minuten later stond een hele tekst op papier.

het was vreemd en op een rare manier ook wel leuk. maar toen ik de tekst daarnet nog eens las (nadat ik hem vanochtend gepost had), kwamen de woorden ineens heel hard aan. ik ben er blijkbaar in geslaagd in die paar woorden onbewust heel wat gevoelens te leggen want nu schrok ik toch wat. het is niet de bedoeling dat ik haatdragend overkom. integendeel, het is een momentopname. een beetje een drama-nummer misschien...

goddeloos

we gaan naar dezelfde dingen
café's, optredens in't stad
ik kom u overal en altijd tegen
diep vanbinnen ben ik het strontzat

doe toch eens een beetje moeite
om er deftig uit te zien
ni voor u bedrogen lelijk lief
maar voor u vergeten eerste vriendin

goddeloos
dat zijt ge
met uw brede lach en
de schittering in uw ogen
verleid
hebt ge mij
met uw aanrakingen
zonder mededogen
verlaten
hebt ge mij
met al uw liefde
hebt ge tegen mij gelogen

lang geleden is het nu
en een mens moet vergeten
maar u zien is weer verdriet
ge hebt u in mij vastgebeten

terug

hier, op het eindeloze groene grasveld van mijn abstracte dromen, pluk ik bloemen. soms ééntje, een kostbaar stuk natuur met een ontelbaar aantal zoete tere blaadjes. soms heb ik nood aan een boeket. ik dwaal rond, over de heuvels, door de dalen. volg mijn hart, volg de geur van mijn dromen, volg de kleuren van het pad waar mijn geest mee geplaveid is.

ik leef van te léven, ik leef van verlangen, van eenzaam samen zijn. ik probeer doelloosheid een doel te geven en stort in als dat niet lukt. mijn hart voelt te groot aan, het pulseert emoties rond in mijn lichaam, scheidt een aura van kwetsbaarheid af in mijn nabije omgeving.

het tintelt in me. vandaag heeft verdwalen een doel. vandaag weet ik een beetje wat ik wil.

morgen zal het weg zijn.
en overmorgen - zal zwerven misschien een juiste richting aangeven.

.

soms zijn het de mensen waar je nooit aan denkt die in het donker aan jou denken.

het is maar een woord -

na deze zomer mira herontdekt te hebben die me zot maakte met haar 'parasiet', en an piérle aanschouwd te hebben op de gentse feesten die me geheel overdonderde met het vuur in haar stem, woorden en muziek, is het nu de buurt aan riet muylaert van jackobond om me te betoveren.

de laatste tijd begint het respect en de bewondering voor de vlaamse kunst te groeien in mij, te groeien. ik zag steve + sky samen met kleine fee aan de schelde, ik herinnerde me het pareltje anyway the wind blows. ik las tom lanoye, negeerde zijn tot oprisping wekkende vieze scènes en liet me meevoeren door de ijzersterke opeenstapeling van in elkaar passende woorden en emoties. ik verslond peter verhelst, droomde weg op de ijle woordenwolk.

het zijn slechts enkele voorbeelden, maar de kleine dingen zetten me aan het denken. de typisch vlaamse manier van woordgebruik. de gevangenis van het nederlands die opengebroken wordt door de subtiele veranderingen in zinsstructuren, hier het benadrukken van de eenvoud van de zin, daar een bombastische overvloed aan eloquente volzinnen. de vlaamse artiest weet de mentaliteit van 'ons volk' te vatten in taal, muziek. in pure eigenheid. ik vind mezelf terug, meer dan ooit. en meer dan ooit ben ik vastbesloten eens mijn eigen pure vlaamse eigenheid te laten uitbarsten.

"verlangen dat is maar een woord
maar als ge’t nie luid genoeg zegt wordt da niet gehoord
waarom denkt gij eigenlijk dakik altijd veel te vriendelijk ben
en dak de knopkes van mijn bloes altijd veel te ver openzet"

jackobond, verlangen

terug?

terug van weggeweest.



hoewel ik er nog niet helemaal zeker van ben...

dromerig stokje

ik vraag jou. jij vraagt mij. een aantal dingen. om kleine keizerin-droombeelden bloot te leggen. geheime titel. droomtitel. woorden die schoonheid in zich dragen. wat zal ik antwoorden? welke verbindingen zal mijn brein al zingend-klikkend maken terwijl ik eerst en vooral bedenk welke gestalte mijn werktitel heeft?

mijn werktitel?
in het leven ben ik nathalie, jonge chaotische vrouw, dochter, diep nadenkende stoutmoedige dwaas, klein meisje met zuurstokroze lolly, student journalistiek, verkoopster van luxekleding , euh, blogster.

mijn geheime titel?
geheimen zijn persoonlijke ontrafelde mysteries die in je lichaam liggen opgeslagen, wachtende op de juiste persoon om naar buiten te breken. voor elk van u zal ik een andere geheime titel hebben. mijn eigenste geheime benaming ligt besloten in de woorden die uit mij vloeien. ik zoek niet. ik vind.

mijn droomtitel?
ik droom van een leven vol rode rozen met doornen. ik droom van een leven als rozenkweekster, de natuur vormend met woorden. ik droom van een leven als woorddanseres.

ik droom van liefde. laat mij dan de liefde zijn. en de liefde mijn tegenpool.

ik geef mijn stokje, aan jou, tint.

ook aan jou, de woordenfee van bruis. maak er iets van jezelf van.

het genoegen van een treffend citaat

"geschiedenis is een destillaat van geruchten. de kunst van biografie is het arrangeren van een bevooroordeelde keuze uit halve waarheden. alles wat geschreven staat, is eigenlijk verzonnen. en fictie bestaat uit waarheden binnen een raamwerk van verdichtstels."

thomas carlyle (moest je niet in de bibliotheek raken, zijn schrijfsels vind je hier. voor bijkomende uitleg moet je de volledige edities raadplegen.)

geboren in het geheimzinnige schotland van eind 18de eeuw, goede vriend van edward irving, schrijver van werken over novalis, montesquieu en andere grote zielen. éénmaal ontdekt, laat deze man je niet meer los. elke schrijver zoekt naar zijn eigen diepste waarheden, gravend in gelijkgestemde zielen. uiteindelijk blijkt in de kern van elk menselijk bestaan dezelfde wijsheidsvlam te branden, te gloeien, te smeulen.

sonnet 65

al een tijdje was ik zoek naar sonnet 65 van shakespeare. enkele jaren geleden leefde ik tijdens een examenperiode heel intens met dit sonnet samen. ik sliep er zelfs mee, ten einde het volledig tot me te laten doordringen. de geraffineerde schoonheid van de woorden is me altijd bijgebleven en éénmaal teruggevonden, wil ik het u, mijn beste lezer, niet onthouden.

since brass, nor stone, nor earth, nor boundless sea,

but sad mortality o'ersways their power,

how with this rage shall beauty hold a plea,

whose action is no stronger than a flower?

o how shall summer's honey breath hold out

against the wrackful siege of batt'ring days,

when rocks impregnable are not so stout,

nor gates of steel so strong but time decays?

o fearful meditation; where, alack,

shall time's best jewel from time's chest lie hid?

or what strong hand can hold his swift foot back?

or who his spoil or beauty can forbid?

o none, unless this miracle have might

that in black ink my love may still shine bright.

.

ook de duivel is charmant. hoe kan hij anders zielen meelokken?

dankbaar

sinds ik kleine keizerin heb opgestart, zijn er ontelbare dagen van twijfel geweest. kon ik me wel echt vinden in de blogosfeer? hadden mijn schrijfsels enig nut? voor iemand? de blogcollega's die ik aanvankelijk leerde kennen, vond ik geweldig (nog altijd trouwens), maar of ik er echt aansluiting bij vond, dat was een andere vraag. ik mat me verschillende stijlen aan, die eerste maanden. zocht - onderzocht waar ik me lekker bij voelde. nog niet zo lang geleden hakte ik de knoop door. ik lapte alles aan mijn laars, vergat heel de wereld en begon te schrijven wat ik écht wilde schrijven. woorden vloeiden uit mijn hoofd, zinnen vormden zich voor mijn geestesoog en de nood om mezelf zwart op wit te zien werd alleen maar groter.

in het begin kreeg ik vreemde reacties. "ben jij dat? heb jij dat geschreven? waarom schrijf je zoiets? het is zo raar... ik kan er niet aan uit."

twee keer slikken. dat deed ik. en ik ging door. overlaadde mijn scherm met nog meer kleine keizerin-gekronkel.

nu begin ik reacties te krijgen van bekende en onbekendere mensen. mensen die appreciëren wat ik doe, wat ik denk, wat ik geef om over na te denken. méér nog, ik krijg reacties die me zelf terug aan het denken zetten, mensen die verder denken waar ik even had halt gehouden.

het veroorzaakt momenten van stilte, het veroorzaakt een brede glimlach van diepe vreugde. dit is wat ik zocht. dankbaar - dat ben ik.

ik daag je uit

ondoordringbaar – het is een gloed die me kan omgeven. plots.

zonder enige reden, zonder een enkele aanwijsbare oorzaak kan ik soms geheel ondoordringbaar zijn. het overvalt me, op klaarlichte dag, in de duistere nacht. geen persoon komt nog tot bij mijn ik.

het zijn heerlijke, zorgeloze momenten. momenten dat er een vreemdsoortige stof geniepig in mijn bloed kruipt. mijn ogen glinsteren, mijn lippen buigen zich omhoog in een constante glimlach – ik daag de wereld uit. ik daag jou uit. want weet je, ik ben onkwetsbaar.

praat met me. probeer maar. je komt er niet langs. je glipt er niet doorheen. je glijdt van me af. schuimende zeep van een warm vochtig lichaam.

ik praat, ik lach, ik vraag je het mooie hemd van je lijf. ik ontfutsel al je geheimen – zelf los ik niets. ik ben nog altijd mezelf – maar, liefste – ondoordringbaar.

op z'n nachtst

er zit weer te veel chaos in mijn hoofd. kokende lava, temidden van een smeulende hoop oud brandhout. oude problemen, overgoten met een nieuw sausje. hoe heerlijk.

soms neig ik naar dodelijk sarcasme als de wereld me echt niet zint. let op, de woordvolgorde in de vorige zin heb ik bewust gekozen.

ik heb lak aan alle regels, maar volg ze bewust, wetende dat dat de enige manier is om overeind te blijven. én stilletjes vast te roesten.

ovidius sprak in 'metamorfosen' over een tijd van hebben en een tijd van verliezen. dit is een tijd van verliezen, noodzakelijk om uit beperkende grenzen te breken die ik zelf ooit vastlegde.

hoeveel verkeerde keuzes kan een mens maken in leven?

hoeveel keuzes bleken achteraf toch niet zo fout te zijn?

hoeveel goede keuzes hebben we weggegomd in de tijd?


het lijkt wel of mijn woordenschat groter is als me ik eenzaam voel. logisch eigenlijk. als ik me goed voel, zing ik eerder dan ik schrijf. ik ga op stap, omring me met mensen. ik vul me met licht. blije emotie neemt de plaats in van zware zinsneden.

summertime,wordt deze periode dan genoemd. laat me niet lachen.

foto: chaos - met dank aan tint & jérö

grrr

en wat is dat met dat anonymous-reactie-gedoe op mijn blog? ik ben het beu! maar gezien mijn geringe kennis van dit soort zaken, doe ik beroep op kenners?...

schadelijk voor de gezondheid

ik verdrink in de dagen. ik lach/huil me een wolken-breuk. ik heb nieuwe schoenen. ze knellen.

mijn hoofd ook.

.

is weemoed inherent aan kalme levensperiodes?

stilte

het regent buiten. het regent niet zomaar - dikke druppels plensen op de koepel, vullen de stilte in deze grote ruimte. het weer lijkt wel afgestemd op mijn gemoed. augustus wordt een sombere maand.

waarom bloggen mensen? onder welke vorm van communicatie valt dit werkwoord? het is een soort communicatie op zich.

hoe persoonlijk kun/wil je zijn? tantieris en an nelissen penden er ook hun gedachten over neer. of excuseer, typten. zelfs uitdrukkingen moeten worden aangepast...

het is een dilemma waar ik regelmatig over pieker. daarom zijn mijn schrijfsels de laatste tijd heel abstract. ik hou er niet van als onbekenden kunnen binnen kijken in mijn persoonlijke leven. ik volg veel blogs die ik heel leuk vind, maar tegelijkertijd ben ik me ervan bewust dat ik nooit zoiets zal kunnen schrijven. de dagboekvorm staat voor mij gelijk aan voyeurisme en ik moet er niet aan denken dat ik mijn geabstraheerde emoties terug de vorm geef die ze hadden toen ze aan mij kleefden.

op die manier kom ik terug tot de vraag: welk nut heeft bloggen - voor mij? en, wie heeft er boodschap aan mijn figuratieve woordkunst?

ik ben een beetje moedeloos de laatste dagen. vandaag stond ik aan de deur van mijn chique werk op hopland. ik probeerde even te ontsnappen aan de warmte en sommige vervelende rijke klanten die me uur na uur bezig houden. de regendruppels spatten in mijn gezicht en de wind blies enkele herfstbladeren naar binnen. vorige week waren die bladeren nog groen. nu ritselden ze droog op de vloer. me stil voelend raapte ik het verschrompelde blaadje op dat aan mijn voeten lag en staarde naar de werkmannen die de oude stadsfeestzaal ombouwen tot een modern winkelcomplex. ze waren allemaal doorweekt, de regen droop van hun gele jassen maar ze stonden daar te lachen - middenin het natuurgeweld dat naar beneden plensde.

sommige momenten doen je beseffen dat de wereld echt mooi is. maar mooie momenten die je met niemand kan delen, doen je heel alleen voelen..

help!

mijn besten,

is er één van u die een abonnement op de gazet van antwerpen heeft en mij aan de kranten kan helpen van de voorbije twee weken en de komende week (of zo iets...)? u zou absoluut mijn reddende engel zijn.

voor één van mijn tweede zits moet ik een drietal weken de standaard en de gazet van antwerpen met elkaar vergelijken (dankuwel toffe docente die zelf nooit aanwezig was tijdens de lessen om mij zo'n ondankbare taak te geven!).

ondanks de goed werkende hersens in mijn hoofd was ik helaas net iets te weinig aanwezig in de belangrijke lessen dit jaar (de zomerzon scheen zo mooi, de herfstwind blies de melancholie de lucht in, het lenteonkruid deed me verdwalen omdat ik de witte bloempjes tussen de straatstenen volgde, de donkergrijze wolken en de barsheid van de winterstad deden mijn hart sneller slaan - ik dwaalde liever door de stad, alleen of met fijn gezelschap).

resultaat: een niet te onderschatten tweede zit, weinig motivatie omdat ik tot half augustus werk van 's morgens tot 's avonds (meestal zes dagen op zeven), maar de drang om te slagen. ik heb immers een fijne stageplaats in de wacht weten te slepen voor de periode februari-maart bij het magazine goed gevoel. er is mij beloofd dat ik als een volwaardig lid van de redactie zal worden behandeld. ik mag zelf onderwerpen kiezen om over te schrijven, interviews afnemen, reportages maken,...

wat wil je nog meer?

studeren nathalie, studeren!

how fragile the world is

katie melua heeft me in haar greep. haar liedje 'i cried for you' doet m'n haren overeind staan, maakt m'n hart zwaar en op stille momenten brengt het nummer me zo dicht bij mezelf dat tranen onvermijdelijk zijn.

het is een vreemde gewaarwording. muziek is één van de meest essentiële onderdelen van mijn leven en soms kruipt het in mijn lichaam, gaat het er deel van uit maken.
ontsnappen is onmogelijk.

'i cried for you' is een lied dat zich aan je vastklampt. het vreet aan je.

"when you went, i became a hopeless drifter."

.

is respect een deel van affectie?

(on)begrijpelijk

er zijn massa’s dingen waar ik over wil schrijven. soms zijn er dagen dat ik net met een tijdbom in mijn hoofd rondloop. zinnen komen aanstormen vanuit de diepste krochten van mijn gevaarlijk brein. inzichten stapelen zich op als kleine postpakketjes in duistere, stoffige postkantoren. ze worden nooit verzonden.

de menselijke geest is afgebakend met prikkeldraad. dat maakt dat je maar kunt denken tot op een bepaald punt. tot een bepaalde grens. zo worden wij belemmerd in het zoeken naar wijsheid. er bestaan slechts flitsen van besef, flarden van wijsheid die op onbewaakte momenten doordringen tot onze benevelde menselijkheid.

een nietige tijdsmolecule lang voel je je verlicht, zie je de onmogelijke structuren van het universum schitteren in zijn weidsheid. dan prik je je aan dat prikkeldraad. een bloeddruppel spat op de grond. aardsheid omvat je, niets ben je.

er zijn massa’s dingen waar ik over wil schrijven. maar als ik éénmaal begin, ben ik alles vergeten en zoeken de woorden zich een eigen weg.

het meest intense gevoel van chaos is liefde

de avond valt. het is half tien ’s avonds en de schemering kruipt op kousenvoeten door de grijze straten. ik schrijf nu ‘live’. dat wil zeggen dat ik schrijf wat op dit eigenste moment in mij opkomt. gedachten die als luchtige zeepbellen komen aanwaaien vanuit het niets, zacht stijgen op opwaartse luchtstromingen, om zich na enige tijd kunstig kenbaar te maken door zich te spiegelen in mijn reflecterende dromerige stroperige geest.

eenzaamheid is een ruim begrip. eenzaam ben ik niet. maar één ben ik wel. één zal ik altijd zijn. ooit had ik het gevoel mijn andere helft gevonden te hebben, maar ook die emotie werd verbannen naar de sprookjeswereld. is het iets dat de romantische ziel zichzelf wijs maakt? is het een emotie van een hoger niveau? niet vatbaar voor logica, niet in structuren te gieten, niet in hokjes te plaatsen. eigenlijk is liefde het meest intense gevoel van chaos dat wordt opgeroepen in het menselijke zijn. het is een verliezen van jezelf. niet in die ander, maar in jezelf.

ik draai mijn hoofd en kijk naar buiten, naar mijn donkere straat die wazig afgetekend is achter het witte gordijn. miss kittin houdt me gezelschap. ze heeft haar hele arm vol getatoeëerd met bloemen. één van die bloemen wil ik graag op de ronding van mijn schouder. "sex, drugs and rock&roll", zingt ze. het is geen probleem je leven te laten afglijden tot iets dat ‘sex, drugs and rock&roll’ heet. je hoeft enkel de stroom te volgen. het enige dat je hoeft te doen is je denken afremmen en je laten mee glijden in die droom van pure decadentie die alle grenzen van gevoel overschrijdt. laat je gaan. leef.

maar vooral, vergeet wie je bent.

‘live’ schrijven doet rare dingen. er verschijnen dingen op mijn scherm waarvan ik niet verwacht had dat ze uit mijn vingers zouden komen.

ach ja.

instinctief

"wij zijn de slaven van onze impulsen, niet in staat ons te verzetten tegen de verleiding."

victoria clayton

extravagante

het heerlijke gent heeft me de voorbije dagen schaamteloos verleid. uren en uren liefkoosden mijn voeten de straatstenen van deze mooie stad en twee etmalen lang werd ik bemind door de unieke atmosfeer op de gentse feesten.

het waren momenten van eindeloos genieten, intens samenzijn en vrolijk ronddartelen.
geluk zit in kleine dingen - die zo groot zijn.

mijn kleine fee, dankjewel...

(kijk vooral eens op www.flitz.be, directe verslaggeving van op de gentse feesten door geweldige mensen!)

duistere droom

weet je hoe ze mensen breken in een grillige fantasie?

ze verzamelen de dromen. je dromen worden uit je hoofd gezogen, uit je hart gesneden. elke droom die deel uitmaakt van je unieke persoonlijkheid, hoe klein en onbeduidend ook, wordt behendig en gruwelijk gewelddadig gevangen gezet in een glazen kubusje. met die kleine driedimensionale ruimtes wordt een piramide gebouwd. een piramide die groter en groter wordt, koninklijk als het ware, terwijl hij de vernietiging van een mensenleven in zich draagt.

als je goed kijkt, zie je je dromen wentelen in wanhoop. ze vormen, hoe langer de dagen zich aaneenrijgen, een slijmerige mist op de binnenwand van het glas. ze wenken naar je, terwijl je daar leeg en uitgehold zit te gapen naar de ziel van je leven, opgesloten in kleine partjes.

sterven wil je. er is niets meer om voor te blijven ademhalen. geen tinteling in je bloed, want het gevoel van verwachting en hoop zit in het tweede kubusje van links te beginnen. geen snellere hartslag, want de wonderbaarlijke emotie die liefde schenkt, zit in het vierkanten potje bovenaan.

dit is het punt waarop de meesten bezwijken. in een vlaag van hysterie, als enkel het besef overblijft van het niets zijn, werpen deze lege omhulsels zich tegen hun piramide. ze tuimelen er tegen, vallen door de rondvliegende glasscherven heen naar de grond. het angstaanjagende gekrijs van de vele dromen die de lucht inschieten, is het laatste waar je hart mee gevuld wordt.

.

is ongenadig subtiel zijn nog subtiel?

parasiet

afstandelijke fascinatie. bedoelend onverschillig, maar meer betrokken dan wordt voorgewend. dat in periodes van totale extremiteit met alom tegenwoordige decadentie, ten top gedreven. dieper gravend in de menselijke geest dan ontdekkingsreizigers ooit durfden af te dalen. grenzen aftasten, overschrijden, opnieuw bepalen. ik maak een landkaart van mijn gedachten, de legende is eindeloos.

verijzing

staan trillen op je benen. voelen dat het bloed in je aders even stopt met stromen. een hartslag die vergeet te bestaan. iemand tegenkomen op een plaats waarvan je dacht dat ze vrij zou zijn van onverwachte herkenningen.

het zijn momenten van verblinding. momenten van angst. hoewel angst een emotie is die ontstaat uit de confrontatie met het onbekende, is deze angst een uitzondering. de verblinding die ontstaat, vloeit voort uit zich herhalend verleden. wat was, beukt met een ongelooflijke kracht tegen je beschermingsmuur. dringt er door. genadeloos.

het verijst de wereld – die éne hartslag lang ..

met de regelmaat van de klok achtervolgt dit gevoel me, al enkele maanden lang. als ik ook maar even durf denken dat rust me omhult, staat er plots iemand voor mijn neus die me wakker schudt. mijn lichaam krijgt de –ondertussen welbekende- gewaarwording en mijn geest krimpt stilletjes in elkaar.

confrontaties doen je leven. confrontaties maken dat je middenin een woelige stroom van gebeurtenissen belandt. maar soms - word je er zo moe van.

gewoon heel goed

"personages worden niet als mensen geboren uit het lichaam van een moeder, maar uit een situatie, een volzin, een metafoor, die als een notendop één essentiële menselijke mogelijkheid insluit waarvan de auteur denkt dat die nog door niemand is ontdekt of waarover nog niemand iets wezenlijk heeft gezegd.

mijn personages zijn mijn eigen niet gerealiseerde mogelijkheden. daarom heb ik ze zo lief of schrikken ze me evenveel af: elk van hen heeft een grens overschreden waar ik zelf slechts omheen liep. juist die overschreden grens (de grens waarachter mijn ik ophoudt) trekt me aan. pas over die grens begint het geheim waarnaar de roman vraagt. een roman is geen bekentenis van een auteur, maar een onderzoek naar het menselijke leven in de val die de wereld is geworden."

milan kundera - de ondraaglijke lichtheid van het bestaan

levende schaduw

de verzengende zon schijnt op m'n hoofd. het maakt me licht, dwaas, een beetje wazig.
mijn twee blote voeten in aanraking met natgesproeid zomergras. door de broeierige hitte heen zoeken de tonen van vive la fête en daan zich een weg naar mijn lichaam.
dansen in de zon, mijn schaduw die een eigen leven leidt en de mooiste figuren maakt op het groene tapijt...

mooie mooie dag.

something i don't understand

het is een gevoel, diep genesteld, hecht vervlochten met je ogenschijnlijke eigenheid.
het is een scheuren, een losrukken van al wat was - al wat is.
het is zoeken op een weg die gehuld is in nevels.
het is dwalen op de weg van het leven.
het is twijfelen, aarzelen.
opnieuw ademhalen.

het is onzeker zijn.
onzeker in die mate dat je de zekerheid voelt sluimeren, onderhuids.
het is dingen willen zeggen. ze willen verwoorden.
maar spreken in verhullende mist,
omdat abstractie de overhand heeft,
omdat duidelijkheid ver te zoeken valt.

het is hopen op evenwicht.
het is wankelen op de grens.
het is verlangen naar onrust – en de onrust haten.

het is zijn en het breken ervan.

« Je pense, donc je suis »

ongeveer 38 % van de Belgische jongeren heeft een eigen weblog. dit cijfer deed me even verbaasd kijken. ik had geen idee dat bloggen al zo populair was.

het aantal blogs is ronduit onoverzichtelijk. gedachten, vreemde hersenkronkels, krachtige opinies,… je vindt ze massaal op het net. maar zijn die opinies wel altijd gefundeerd? en, vanuit welke visie worden ze geblogd?

begint elke blogger wel te bloggen vanuit een bepaalde visie? waarom begint een blogger überhaupt te bloggen? is de eerste reden informatieoverdracht? is het een uitlaatklep? een soort dagboek? welke waarde heeft het?

bloggen is een fenomeen dat nog maar zes jaar bestaat. (volgens Mosnews zou de Rus Vladimir Odoevsky aan het begin ervan staan, maar aangezien de man begin 19de eeuw geboren werd, is discussie hier op zijn plaats. vooral discussie over de connotatie van het woord bloggen.)

sommige bloggers worden als volwaardige journalisten beschouwd, zonder echter in het bezit te zijn van een journalistenstatuut. het grootste verschil tussen een beroepsjournalist en een blogger ligt nochtans in de soort van afgeleverd materiaal. denk aan Amerika. journalisten zijn gedwongen om tussen bepaalde lijnen te lopen. ze zijn genoodzaakt zich te houden aan bepaalde regels. ze zijn genoodzaakt te volgen.
een logische consequentie is dat de mens (statistisch gezien vooral de jonge generatie) op zoek gaat naar vrijheid. vrijheid van informatie doorgeven, vrijheid van informatie ontvangen. de slogan van base ‘freedom of speech’ heeft niet voor niets zo’n overweldigend succes gekend.

de blogger kent geen beperkingen. gooi op het net wat je wilt vertellen. alles mag. (maar verwacht je aan reactie.)

deze ietwat bizarre overdracht vind ik zeker niet negatief. de mens moet denken. “je pense, donc je suis.” de massa is al veel te groot. hoe meer mensen zich kunnen onderscheiden van de massa, hoe beter.

minder positief zijn de ondoordachte meningen die verkondigd worden op het net. geschreven is geschreven. gepost is gepost. je naam is voor eeuwig verbonden aan de woorden die je impulsief schreef. ze zijn voor eeuwig opgeslagen in die andere dimensie, gecreëerd door de technologie van de computer.

daarom is het misschien niet zo slecht als er vroeg of laat een duidelijkere structuur komt in het bloggen. een informatielawine kregen we al te verduren met de spectaculaire vernieuwing van het journalistiek instrumentarium (gsm, satelliettelefoons, gesofisticeerde opnameapparatuur,…). een ‘online infotainmentlawine’ is niet wat nodig hebben. te veel chaos kan de mensheid niet bevatten.

er zullen regels komen, bepaalde wetten zullen worden goedgekeurd. sinds 7 juni 2006 wordt de blogger beschermd door bronnengeheim . de oorspronkelijke doelgroep was de bezoldigde journalist. maar in een democratische samenleving is het van belang dat alle soorten journalisten het recht hebben hun bronnen niet bekend te maken. vanaf nu vallen ook de nieuwsblogs onder de bescherming. de nieuwsblogs hoeven zelfs niet regelmatig te verschijnen. ook gelegenheidsschrijvers worden meegerekend. maar wie trekt de grens tussen een journalistiek bericht en een persoonlijk bericht? de scheidingslijn hoeft niet altijd duidelijk afgetekend te zijn. soms is ze vager dan ooit. een sterke opinie over een actueel thema, geplaatst op een persoonlijke blog, is evengoed journalistiek materiaal.

langzaamaan zullen bloggers dezelfde rechten als journalisten verwerven. hier staat tegenover dat het materiaal zal worden beperkt. elke post zal op zijn eigen manier individuele kwaliteit moeten uitstralen.

voor bloggers die op termijn willen overleven denk ik dat het belangrijk is dat ze zich heel duidelijk profileren. wie ben ik? waarom schrijf ik? over wat schrijf ik?
voor wie je schrijft is een complexere vraag. een doelgroep afbakenen is in deze context immers niet vanzelfsprekend.

als bloggers staan we in het beginstadium van iets groots, van een totaal nieuwe manier van informatieoverdracht. het zal een nieuwe manier van denken met zich meebrengen en over een decennium zal de mediawereld opnieuw een stuk geëvolueerd zijn.

wij staan aan de start. let’s start good!

dwingend

de zwoele zomer is begonnen.
ik voel het.
aan mijn warme gloeiende huid.
ik proef het.
zout zweet dat fijne druppeltjes achterlaat.
ik ruik het.
de geur van zon in de dikke lucht.

mijn lichaam reageert erop. mijn bloed wordt warm, stroperig. het vloeit trager. zoekt zijn weg door mijn aders. het klopt met een broeierige regelmaat. zacht, maar stevig en zwoel.

ik loop langzamer. bewegingen zijn doelbewust, maar met een slepende elegantie. de sensuele hitte legt zich als een vreemde seizoensmantel om me heen, vult mijn poriën en drukt me neer - teder.

het is die vertraging, inherent aan zomer. het is dat bloed, zoet, warm en dwingend. het is het lichaam dat spreekt. zomer, fluistert het.

oh ja.

bienvenida a casa mi iris!

alhoewel er van studeren vandaag niet veel in huis gaat komen.

iris iris iris regenboogmeisje komt vanavond om 18u35 aan op zaventem.

terug van een jaar costa rica, terug van een jaar ander-leven, van een jaar lach-en-traan, een jaar andere-wereld.

op dit eigenste moment zit ze op het vliegtuig, is ze met grote snelheid costa rica achter zich aan 't laten. wat gaat er op zo'n momenten allemaal door je hoofd? het zijn gedachten, flarden, gevoelens waar je geen woorden aan kan vasthangen. het vervliegt met de volgende emotie die je overvalt, overspoelt.

ik heb haar gemist. mijn liefste iris in costa rica°

nu bijna terug in mijn armen.

bienvenida a casa mi iris !

duivel(s)

alle duivels in een doosje. kleine duveltjes die leven van examenstress, die vergane kennis vreten, uw hersenpan 's nachts komen leeglikken.

examens. ik ben het zat. mijn portie examengeluk heb ik opgesoupeerd, en dat al sinds het einde van mijn schitterende middelbare loopbaan.

helaas moest het voorvallen dat ik nu pas de onoverkomenlijke gevolgen in het vizier heb gekregen. ik hang. voor minstens vier herexamens.

het meest rotte is dat ik weet dat ik het kan. de opleiding is nu eenmaal écht niet zo moeilijk. soms is het zelfs een lachertje (nu met droeve ogen).

studeren nathalie! studeren!

iris iris iris, mijn regenboogmeisje

aaaaaaah. paniek. examens. stress. te weinig tijd. te weinig gedaan. het gevoel hopeloos te zijn. vakantie willen. willen slapen.


als deze dingen door mijn hoofd stormen als een cycloon die lelijk huishoudt in mijn verwarde bovenkamers, denk ik maar één ding: iris, mijn lieve iris die een jaar in costa rica vertoefde, is binnen acht dagen terug in het land!

aaaaaaaah. geweldig.

j'aime...

.. ma fille de papillons °

kies wat je wilt

levensmotto. devies waaruit iemands levensopvatting blijkt.

daar begint het al.

levens-opvatting.

een opvatting over het leven.

hoe kan een mens een gefundeerde opvatting over het leven hebben als het leven een aaneenschakeling is van mysteries, een labyrint van ondoorgrondelijke raadsels? het leven is als een gesluierd gezicht. je ziet nog net de contouren, amper de lijnen van de lippen, misschien het blinken van vochtige ogen.

het leven bestaat uit potentialiteiten waar er telkens slechts één werkelijkheid van wordt. de keuze van een seconde - een secondenkeuze - bepaalt welke potentialiteit zodanig aan kracht wint dat ze de sprong maakt van het mogelijkhedenrijk naar de reële wereld. het is meer dan puur toeval. en, "wat wij toeval noemen, is het toevluchtsoord der onwetendheid" zei spinoza.

een opvatting over onwetendheid? een onwetende opvatting?

de potentialiteiten liggen zomaar voor het grijpen. steek je hand uit naar die andere dimensie die zo vervlochten is met deze, en kies wat je wilt.

volgende moeilijkheid: een mens kan nooit weten wat hij wil. je hebt maar één leven dat je niet aan voorgaande levens kan toetsen, noch in een volgend leven kan herstellen. je kan niet nagaan welke beslissing, welke potentialiteit beter is, want er is geen vergelijking.

toch probeert de mens zich een zekerheid van bestaan te geven. probeert hij een richting te zoeken die hij kan blijven volgen. we zijn zwakke wezens. een houvast in de vorm van een gevormde levensopvatting is slechts een minieme tegemoetkoming aan de ongevormde potentialiteiten die rond onze realiteit dobberen.

ook ik probeer mij een opvatting eigen te maken. als je jong bent, wijzigen er meer elementen dan er constant blijven. je dompelt je dagelijks onder in een bad van kennis, van oeroude wijsheden die volledig nieuw voor je zijn. uit die brokken kennis haal je elementen die je bruikbaar vindt, die als puzzelstukjes passen in jouw gedachtenwereld.

zo ben ik elke dag een beetje anders. zo word ik elke dag een beetje meer gevormd..

tweede examen: geslaagd!

ja hoor. ik heb het weer gedaan.

tussen al dat blokken door (waar soms niet al te veel van in huis komt, laat je niet beetnemen) deed ik gisterenavond nog een eindexamen verbale vorming. een voorbereide tekst, een a prima vista-oefening en een improvisatie over mijn levensmotto later was ik (opnieuw) 83% rijker.

ik ben er blij om. ik begon een jaar later dan de anderen en ik heb een serieuze inhaalbeweging moeten doen om mijn antwerpse klanken stilletjes naar de laagste regionen van a'pen te verbannen.

mijn avond was dus goed. en hij kon zeker niet meer stuk toen ik thuiskwam en de tafel bezaaid zag liggen met hopen tijdschriften en vijf verschillende kranten. "nathalie!" riepen ze me toe. "ga je nu nog kiezen waar je stage wil gaan doen?!"

het klonk kwaad. of nee, gefrustreerd. en lichtelijk wanhopig. waarschijnlijk hoorde ik vooral mezelf. het sociale isolement dat zich voordoet tijdens blokperiodes is niet goed voor mijn gezondheid. dagenlang zit ik moederziel alleen thuis, met een stapel cursussen voor mij die doorworsteld moeten worden en een woordje dat venijnig in mijn gezichtsveld blijft rondhuppelen: motivatiebrief.

evita, goed gevoel, genieten, knack, weekend knack, de standaard, de morgen, de gazet van antwerpen, de nieuwe gazet, de zondag. naast mijn ontbijtbord. onder mijn bed. tussen mijn kleren. op mijn cursussen.

waar ligt mijn toekomst? op zo'n momenten begin je aan alles te twijfelen. zal ik wel slagen? zal ik wel goed genoeg zijn?

ooh ja, faalangst druipt uit alle poriën van de mensheid.

labo laboesj

theater met een hart voor tekst en een zwak voor het onzegbare

labo laboesj. twee woorden die klinken in je oren. vier lettergrepen die blijven dartelen in je hoofd. elf letters die zich vasthaken aan je ogen.

labo laboesj is een laboratorium van het woord, door niemand minder opgericht dan bob selderslaghs en griet de wolf .

(ik beloofde twee posten geleden meer informatie, voilà - s'il vous plaît!).

er zijn mensen die huizen bouwen met woorden. er zijn mensen die er huizen mee afbreken. woorden kunnen macht uitstralen, kunnen de wereld veranderen. woorden kunnen eveneens de nietigheid tonen van verbale communicatie.

verbale communicatie is een wezenlijk iets dat het paradoxale als innerlijke kracht/zwakte diep vanbinnen met zich meedraagt. het is zoet en zacht maar ook gevaarlijk.

dat zijn dingen die labo laboesj bezig houdt. leuke job, niet?

en als kers op de taart doen ze hun job nog eens heel goed ook. hun eerste stuk 'rauw' -met bob selderslaghs, griet de wolf en griet dobbelaere- werd in maart-april dit jaar heel enthousiast ontvangen. rik schreef er ook een stukje over.

om mensen die het stuk jammerlijk gemist hebben de mogelijkheid te geven toch nog te genieten van deze geweldige voorstelling, wordt 'rauw' dit najaar hernomen.

• van donderdag 9 november 2006 tot en met zondag 12 november 2006
• van donderdag 16 november 2006 tot en met zondag 19 november 2006
• zondag om 15u. de andere dagen om 20u30
• in theater het klokhuis - parochiaanstraat 4 - 2000 antwerpen

(deze informatie staat nog niet op de officiële site, dus dit is een primeur!) (grijns)

klaprozig

mooie klaproos hield het een weekje geleden voor gezien. ze vertrouwt haar woorden niet meer toe aan het scherm. jammer, want zij is wonderlijk feeëriek°

tint, kom terug!

sterrenstof

een mens is nooit zeker, nooit van harte overtuigd. slechts luttele momenten, kortstondige periodes kan overtuiging opvlammen in de geest, in het hart.

die seconden, die overweldigende minuten moet je koesteren. ze zorgen ervoor dat je voortkunt, dat je geluk kunt spreiden over een levenstijd. die ogenblikken doen je het diepere beseffen, doen je de intensiteit ervaren die fonkelt in de lucht.

en soms blijft geloof in iets hardnekkig rondcirkelen in het sterrenstof rond onze lichamen. soms blijft hoop op iets stilletjes smeulen om af en toe fel op te vlammen.

soms is liefde écht te moeilijk om te begrijpen. maar altijd blijft ze onmisbaar.

eerste examen: geslaagd!

vandaag voel ik me de koning(in) te rijk. gisteren deed ik mijn openbaar examen voordracht (volwassenen M3) en ja hoor: ik heb het gehaald. ik mag door naar de hogere graad… met 83%!

al twee jaar op rij krijg ik les van bob selderslaghs, een ongelooflijk geweldige kerel. hij acteert echt waanzinnig goed en tovert met woorden op papier.. de laatste twee jaar heb ik meer geleerd dan alle jaren schooltoneel ervoor.
zijn laatste stuk ‘rauw’ -dat hij zelf schreef- was een genot voor het oog en het oor (het wordt hernomen in het najaar, meer informatie volgt).

maar bon, genoeg bewondering uitgesproken. het deed me wel wat dat mijn klasgenoot/medespeelster en ik gisterenavond ook serieus wat bewondering oogstten.
we speelden ‘dagboek van een moordkat’ (anne fine). zodoende waren c. en ik twee arrogante poezen (met snorharen!) die klaarblijkelijk alles fout deden (zoals vogeltjes vangen, dode muizen achterlaten op het vloerkleed en het dode konijn van de buren opgraven en door het kattenluikje persen) en zich zo de boosheid van hun familie op de hals haalden. helaas was door de familie niet geweten dat het konijn reeds dood was…

resultaat: kat wordt beticht van konijnenmoord met voorbedachte rade. miauw.

u leest het. u hebt wat gemist.

de juryleden waren erg tevreden over ons. c. en ik schijnen een leuk duo te zijn. we vullen elkaar aan en spelen goed op elkaar in.
mieke laureys, die onlangs nog op de planken in de monty stond, vond dat ik een mooie stem en een leuke présence had. wat wil een mens nog meer om zijn avond goed te maken?

jaja

het spijt me voor al diegenen die het vorige bericht vier keer aankrijgen in rss. maar blogger.com is nog niet zo goed dat je kunt zien hoe je berichten nu net gepost worden. ba!

woordenbezinksel

"maar de herinnering wilde niet bezinken in de ondergaande zon, die groene bevroren blik op de wijde blauwe zee waar gebroken harten schipbreuk lijden uit hun wonden.

een blinde hemel, uitgebleekt door het intellect van menselijk gebeente, trok de emoties van de breuk af als een vel en legde de onderliggende smart bloot. en de spiegel legt mij bloot: een naakt en kwetsbaar feit."
dambudzo marechera - zwart zonlicht

dobbelsteen

een nieuwe mogelijkheid heeft zich vannacht geopenbaard tijdens mijn slaap. als ik nu eens probeerde stage te gaan doen bij de weekendkrant van de standaard? toen ik net echter de vorige weekendkrant doornam, realiseerde ik me dat het misschien wat hoog gegrepen is.

ik moet de knoop doorhakken. liefst op de manier van alexander, die in de tempel van jupiter de gordiaanse knoop doorhakte met één enkele slag van zijn zwaard. niet zoals de ontelbare denkers voor hem die de knoop probeerden te ontrafelen met hun geesteskracht. helaas, maar mijn geesteskracht gaat dan aan de zijlijn staan...

wat ik ook kan doen is een dobbelsteen opgooien en mijn keuze laten afhangen van een getal dat per toeval komt te liggen. ik hou wel van toeval. of juist van de gedachte dat toeval geen toeval is. of van het idee dat toeval begint waar de mens stopt grenzen te stellen.

zo geloof ik op minimale wijze in het lot. uiteindelijk bestaat het lot uit de opeenvolgende keuzes die je maakt in je leven. hoeveel meer keuzes je toevalligerwijze maakt, hoe sterker je lot een onbekende factor zal zijn.
maar als je iemand bent die bewust keuzes maakt, de één na de ander. als je iemand bent met een lijstje waarop je dromen hebt neergeschreven waar je je hele leven niet van wilt afwijken en die stap per stap probeert te realiseren. dan zal je lot zich uiteindelijk openvouwen als een chinese waaier. en nog kan er iets onvoorzienbaar gebeuren. verwacht altijd het onverwachte, want de wereld, het universum, onze eigen geest, het is één groot labyrint, een doolhof waaruit geen ontsnapping mogelijk is.

ha

goed, om alles even op een rijtje te zetten:

• ik vind de lay-out van mijn blog vreselijk. helaas komen de examens eraan en heb ik geen tijd om me te verdiepen in de vernieuwing ervan. lezer, u zult het nog even met dit moeten doen! (mijn welgemeende excuses)
• ik voel me "eenzaam, verlaten en alleen". vitalski maakte er zelfs nog een leuk liedje van. moeilijk, om van iets dat eenzaam, verlaten en alleen is iets leuks te maken. soms is het leven zo gemakkelijk. soms is het net of je in een waterval van geluk bent beland. door kleine stomme dingen die toch onoverkomelijk lijken kan die geluksstroom zich plots transformeren in brokken zwart ijs die suizend naar beneden denderen. je valt en je blijft maar vallen. kartelige randen trekken rode strepen in je huid, je botst, schuurt, glijdt.
• ja, ik zou willen dat ik de tijd kon terugdraaien. of nee, ik wens dat er dingen duidelijk worden, goed of slecht. ronddwalen in grijze mist van onwetendheid die aan je lichaam kleeft, haar tentakels om je heen wikkelt en kil naar binnen dringt, is slopend. heel erg slopend.
• tegen volgende week moet ik een stageplek gekozen hebben. keuzes die mijn leven zullen bepalen, dringen zich op. en van keuzes moeten maken, word ik altijd zo paniekerig. hoe weet ik nu of ik de juiste keuze maak? ik stort me in de onzekerheid. waarom, oh waarom, is onzekerheid de bewustzijnsstof die overheersend aanwezig is in onze atmosfeer?
• ik koos al voor print (geschreven pers). ik zei met spijt in het hart dag met het handje tegen teevee en radio. ik moet ergens beginnen kiezen. dus koos ik voor geschreven woord. vertel mij nu, beste lezer, waar ziet u mij stage doen?

1) de morgen magazine

2) zone 03

3) evita/goed gevoel

• het hectische en de hoge druk van ambitie bij de morgen magazine spreekt me niet zo aan. het adres van zone 03 ook niet (kobbegem, dommeriken. dat heet dan een tweewekelijks blad voor de antwerpenaar te zijn. overgenomen door een gentenaar die het wel best vond dicht bij brussel te zitten, zodat plaatselijke research lees VELDWERK haast uit den boze is). evita en goed gevoel zijn toch iets te hard gepassioneerd door diëten, schminktoestanden en domme mode, hoewel de dossiers vol zitten met interessante menselijke stuff. HELP MIJ!

• euhm... de drie puntjes markeren mijn hopeloosheid. lach er maar eens mee.

doorgaan

"je moet zorgen dat je niet in herinneringen blijft graven en je erin verliest.
een kostbaar geschenk bekijk je niet aldoor,
alleen op bijzondere ogenblikken.
buiten die ogenblikken is het een verborgen schat,
een veilig bezit."
dietrich bonhöffer

red clopin...want da is nen toffe!

MRQM.GBKVKZW.XLN

synesthesie

in de zon zittend luister ik naar de bladeren. de geluiden die ze maken, hebben dezelfde vorm als hun schaduwen op de muur...

als stof op de wind

woorden komen niet altijd even gemakkelijk. er zijn dagen dat mijn hoofd en mijn lichaam bomvol zit. ze zitten onder mijn huid, kriebelen rond, zweven omhoog en omlaag.

de voorbije twaalf dagen had ik echter woorden te kort. het was stil binnen in me. een beetje leeg. boordevol emoties, dat wel. overstelpende gevoelens, een waterval van beelden, kleuren, wanhoop, blijheid, haast hysterie soms. maar geen woorden.

als ik het heel moeilijk heb, klap ik dicht. al mijn sociale aanvoelen verdampt als ochtenddauw in de zon, ik zonder me een beetje af, ga zitten schommelen in mijn eigen wereldje. net zoals mijn zus, die elke dag vecht tegen haar autisme, lijk ik me af te sluiten voor de dingen rondom me.

ik kan andere mensen, mensen die heel dicht bij me staan, dan ook geen uitleg geven. alles wat er wordt gezegd, wervelt rond in mijn hoofd, is een orkaan die raast, die alles overhoop haalt. wat resulteert in een aanval van paniek. want die orkaan blaast genadeloos mijn ratio weg. ik lijk ijl. ijler dan ooit.

wie is de volgende?

racistische moord. een jongen van achttien in lange zwarte jas stapt buiten met een jachtgeweer in zijn handen. met een donkere zonnebril verbergt hij zijn ogen. waanzinnige ogen? in de krant stond dat hij op school een vrolijke en goedlachse jongeman was. hoe veel mensen verbergen hun eigen gekte diep vanbinnen?

een jonge vrouw. dood. een kindje van twee jaar en half. dood.
de vrouw was zwanger. de vader van het kind moet nu verder leven zonder zijn geliefde, zonder hun kindje dat groeide in haar baarmoeder.

twee levens, knal, weg.

de ouders van het kleine meisje. zij moeten de rest van hun leven verder zonder hun luna, zonder hun meisje dat ze ’s morgens wakker maken, een boke met choco voorzetten, naar school brengen om daar met een lieve zoen afscheid te nemen. “tot vanavond, kleine schat!” nooit zullen ze dat nog zeggen.

gaan we nu in antwerpen ook een stille mars houden? het zou moeten, niet? een tocht door de scheldestad tégen zinloos geweld. want wie weet, ben jij morgen de volgende.

de dader is al opgepakt. stel je maar eens voor dat hij had kunnen vluchten. ongetwijfeld had er, buiten de huidige aandacht die aan deze hans van themsche wordt gegeven, nog meer opschudding geweest. een langdurige klopjacht is altijd nog net iets sensationeler. het zet de mensen aan tot iets groter, het spreekt tot de verbeelding. het blijft in de gedachten ronddwalen.

ik hoop dat ook deze moord in de gedachten zal blijven rondspoken, al is de moordenaar al ingerekend. ik hoop dat er meer mensen zijn die hier in antwerpen denken aan een tweede stille mars. ik doe in ieder geval mee.

vallende bloesems

de straten liggen er vandaag maar grauw bij. één mei zou anders een feestdag moeten zijn… maar de wolken hangen laag, lijken te moe om langs de hemel tikkertje te spelen. weemoedig drijven ze op de zware lucht die de stad uitzweet.

het enige mooie zijn de lentebloesempjes die verspreid liggen op de donkere straatstenen. het zijn de perenbomen die hun bloemen loslaten, ze laten meevoeren door de wind. de kleine witte stipjes dwarrelen omlaag, vallen voor je voeten, bedekken het asfalt met hun kortstondige leven. ze ruiken zoet. zo zoet.

het hangt af van je eigen gemoed of je er vrolijk of juist droevig van wordt. als je glimlachend je huis uitstapt, zou je van het éne stipje naar het andere kunnen springen. de bloesempjes zouden een hoop beloften inhouden. een lente. een zomer. samenzijn.

als je neergedrukt wordt door complexe gedachten, als je verdwaalt in het doolhof van je overpeinzingen, houden de gevallen bloesems de melancholie vast.
donkere verlaten straten bedekt met witte stippen worden irreëel, haast surrealistisch. de wereld lijkt de wereld niet meer. je bent een vreemde voor jezelf.