agressieve waterlanders

mijn voeten zijn kletsnat, mijn sokken soppen in mijn witte botten en de blauwe jeans die ik draag heeft een vieze stadse modderrand. mijn donkerblonde haren plakken plat tegen mijn schedel en mijn ogen hangen half dicht van te weinig slaap.

ba. wat een dag. en het is nog geen elf uur, kan je nagaan.

ik heb me op deze druilerige donderdagochtend al van hot naar her gehaast. nieuwe weekendjobs in orde brengen, vergeten camera ophalen, grote mooie zwart-wit foto’s laten ontwikkelen. dat allemaal terwijl de regen neerplenst, de grijze hemel boven mij niet ophoudt met agressief haar waterlanders boven me uit te storten.

ik heb geen zin. ik heb geen zin. ik heb géén zin. niet om die 2000 woorden uit mijn pen te persen die haar creativiteit vannacht heeft achtergelaten in dromenland waar het zó veel beter vertoeven was. niet om die saaie les te volgen en kritiek te moeten aanhoren over een zin die twee regels te ver naar beneden staat of een woord dat verkeerd gekozen is. niet om die deadline te halen tegen morgenochtend. niet om sociaal te zijn, lief te doen of medeleven te tonen.

wat ik wil, is heerlijk languit op mijn bed gaan liggen, met een warm kersenpitkussen aan mijn arme koude voetjes. met de boekenspecial 06 van knack. met ‘amerika’ van martha mcphee, het meest overdonderende boek dat ik dit jaar heb gelezen. met een nieuwe afspraak in mijn agenda: nusch, theatervoorstelling van frank vercruyssen en judith davis.

maar nee. ik loop over de meir, glibberend en glijdend over natte straatstenen wanneer één of andere kerel me vanonder zijn paraplu enthousiast vraagt: "mevrouw, eet u smeerkaas?" bijna gil ik gefrustreerd: "nee!", maar het absurde van de situatie dringt net op tijd tot me door en ik schiet in de lach. terwijl míjn paraplu weggeblazen wordt door een hevige windvlaag, zucht ik eens diep. "komaan nathalie," spreek ik mezelf moed in. "nog even, en het is kerstvakantie…"

dan toch

hoewel ik mij gaarne ver uit de belangstellingssfeer houd, ben ik uitermate vereerd mijzelf tegen te komen op de bwards-lijst.

met deze wil ik uiteraard jeroen in de bloemetjes zetten (als hij al niet verzuipt in de karrenvrachten met-liefde-gezonden bloemen). waar deze geweldige jongeman de tijd/het geduld/de goesting vandaan haalt, is mij een raadsel dat deze keer geen negatieve connotatie met zich meedraagt.

bij deze, mijn eeuwige dierbaren, moest u toevallig een minuutje tijd over hebben, en moest u vinden dat ik als woordkunstenares (het meeste van de tijd) voldoe aan uw criteria, dan bent u van harte uitgenodigd een stem uit te brengen op www.kleinekeizerin.blogspot.com.

mijn genegenheid tot u richtend,

kleine keizerin

de waarheid van het hart

mijn lief
kom dichter
asjeblief, kom dichterbij
ik moet je iets vertellen
’t is alleen voor jou bestemd, van mij

’t is een onthulling
zoals je nog nooit hebt geweten
de waarheid van het hart als vulling
voor het gapende gat van eeuwen

de liefde is slechts toevallig
een keuze gedirigeerd door de tijd
voor je ’t weet ben je je principes afvallig
voor sommigen leidt dat tot haat en nijd

want wie wil er niet die belofte
het eeuwigdurende naïeve geloof
de ultieme hechtende gelofte
aan de hemel de mooiste regenboog

maar in ’t echt blijft er van de liefde niet veel over
en versplinteren sprookjeskastelen in de lucht
de kracht van ’t menselijk wezen is pover
eigenlijk is het leven één grote klucht

mijn lief
kom dichter
asjeblief, kom dichterbij
ik moet je iets vertellen
’t is alleen voor jou bestemd, van mij

ik sta met beide voeten in de grap van het leven
en hoewel ik graag lach
doe ik niets anders dan streven
naar de sentimentele dromen van elke dag

ik droom van jou
en vroeger van vele anderen
over niets voel ik berouw
ik vraag me af wie dat ooit gaat veranderen

want een beslissend moment zal er komen
van dwalen, twijfelen en hopen kan je niet bestaan
de tijd zal altijd blijven stromen
en voor mij kiezen met in het oog een mooie traan

een traan van diep verdriet
voor alle wegen die worden afgesloten
de traan van geluk die iedereen ziet
omdat de liefde zijn weg zoekt, onverdroten

mijn lief
kom dichter
asjeblief, kom dichterbij
ik moet je iets vertellen
’t is alleen voor jou bestemd, van mij

euh. een stokje

wat een dilemma. lieve michael gooide me het sms-stokje toe en nu sta ik voor de keuze. neem ik het stokje aan of laat ik het links liggen?

om even heel eerlijk te zijn, zo'n stokjes zijn meestal niet aan mij besteed. stokjes stellen vragen en ik ben iemand die niet graag antwoord. of toch niet op mijn blog. hoewel de mist rond kleine keizerin soms pijnlijk dun wordt en er een glimp valt op te vangen van stil geluk, luidruchtige euforie of treurige eenzaamheid, hou ik het graag abstract. voel mijn emoties, want diezelfde emoties hebt u waarschijnlijk ook al eens gevoeld of zal u ongetwijfeld vroeg of laat ervaren, maar kén mij niet in al mijn eenvoudige dagelijksheid.

maar ach ja. stiekem vind ik het wel leuk in die mate deel uit te maken van blogland dat mensen me stokjes toewerpen. hier maakte ik er iets mooi van maar vorige keer vond ik de vragen echt te persoonlijk (sorry tantieris!) en liet ik het vragenlijstje vervagen in de tijd. deze keer krijgen jullie mij, open en bloot. (lachje)

nog een laatste ding voor ik mijn geheimen prijs geef. ik ken sms'jes een vrij hoge belangrijkheidsfactor toe. ik gebruik hen zeker ook voor praktische zaken, maar het gebeurt meermaals dat ik de beperkte woorden van een sms gebruik om een gevoel - zo mooi en teer mogelijk - samen te ballen. het zijn haast kleine geschenkjes. en uiteraard krijg ik ook graag kleine geschenkjes..

beste sms-stuurder, u weze gewaarschuwd.

• "ah! staat je gsm af koningin? bel me wakker als je terug aan je telefoon bent! X" (die heerlijke nachtelijke telefoontjes toch. en of het nu koningin of keizerin is, door deze persoon ben ik altijd gecharmeerd.)
• "nathalie, die reportage is echt super mooi. twijfel er nooit meer aan dat je schrijfster bent. zoen, x" (tja, krijg dit in uw inbox. het bezorgde me even een wild kloppend hartje. het was voor mij niet alleen bevestiging - die ik vaak genoeg nodig heb. het was een vriendinnengebaar. ze dacht aan mij, en wilde me laten weten dat het goed was. ze wilde het delen...)
• "hij kwam met MIJ praten. hij heeft mij getrakteerd en lacht té lief. ik heb sorry gezegd. de 'goede' gedraagt zich über jaloers. dat zijn al wat doelen bereikt!" (ja mijn lieve daisy, je hangt er aan vast! ik geef het stokje alvast aan jou door want ik ben erg benieuwd naar de gevolgen van vrijdagnacht.)

even checken. wiens sms'jes wil graag onder mijn neus geduwd krijgen? deze leuke dames wil ik laten weten dat ze in mijn gedachten zijn, deze toffe madam mag er eens over peinzen en deze lieverd met de krullen in haar haar mag van mij ook kleur bekennen.

daar se. tevreden? wat een voyeurisme is dit toch eigenlijk. ik ben er nu al zeker van dat ik me volgende keer niet zo makkelijk zal laten overhalen. ik stel me de vraag of deze materie echt zo interessant is. misschien stof voor een stokje?

oproep

toch even dit tussendoortje.

het liedje 'ijsbeer' van jacko-bond is geselecteerd voor de demopoll van studio brussel.
(hiep hiep hoera!)

daarom zou ik aan u, mijn allerliefste lezer, allerliefst willen vragen of u eens wilt doorklikken naar de demopoll en allerliefst wilt stemmen voor 'ijsbeer'...

niet alleen omdat ik jackobond zo graag hoor , maar omdat zij wel écht goed zijn.

u erg erkentelijk zijnde,
kleine keizerin

.

ik/jij val(t) voor jou/mij.

kies dan zelf

de voorbije zeven dagen hebt u het zonder mijn woorden moeten stellen. ze waren er niet, de kleine keizerinwoorden. nathaliewoorden genoeg, maar die waren te persoonlijk, te concreet, niets verhullend en confronterend. soms is het nodig om even bij mezelf stil te staan. soms is het nodig om in mijn labyrint van reële verlangens, angsten en naïeve dromen te verdwalen om dan een uitweg te vinden. een rustplek, een kortstondige pauze die me naar mijn volgende levensdwalen leidt.

er is veel gebeurd in die vluchtige uren van vorig weekend en afgelopen week. eeuwig onbeantwoorde vragen als ‘wie ben ik?’, ‘wie wil ik zijn?’, ‘waar ben ik toe in staat?’, ‘waar sta ik in dit bedwelmende leven?’, ‘wat wil ik in de toekomst?’, ‘wat is bepaald, wat is met het met lot verbonden en wat is toevallig?’ kregen een stukje antwoord toebedeeld.

niet zomaar. op mijn eentje zeker? dat had u gedacht.

vorig weekend bracht ik twee intense dagen door op het ‘kies dan zelf’-weekend. een weekend voor jongeren (mensen met een jong hart). een weekend waarin je terugkeert naar je eigenste ik, jezelf opnieuw ontdekt, déélt met anderen, lacht, huilt en ervaart.

het was goed dat mee te maken. de onrust en chaos, inherent aan mijn persoontje, zijn voor even geordend. er is een structuur ontstaan in de verwarring waar ik zo trots op ben. ik ben een beetje gegroeid. ik heb ontdekt dat ik echt lief kan zijn voor anderen die het nog veel moeilijker hebben dan ik. misschien aarzelend lief, maar overtuigd. met volle medeleven en geconcentreerde aandacht. de verhalen van anderen hebben me stil gemaakt. met verwondering keek ik naar de kracht van samen beleven en even stapte ik uit de jachtigheid van dagelijkse verplichtingen om bij het zijn terecht te komen.

de te halen deadlines van een laatste jaar journalistiek eisten de laatste dagen dikwijls mijn aandacht op. toch heb ik tijd gemaakt om enkele mensen op te zoeken die speciaal voor me zijn. gewoon omdat ik het belangrijk vond hen te laten weten wat ze voor mij betekenen. de woorden die gezegd zijn en de warme omhelzingen hebben me een oprechte glimlach en glanzende ogen gegeven.

dus hier is kleine keizerin terug. nog altijd klein, maar toch een beetje groter.

noodzaak

ik wil dansen
dansen op lichte tonen die door mijn lichaam zweven
ik sluit mijn ogen
voel de beats bezit nemen van mijn hart

het zijn de enige momenten
de énige
dat ik alles vergeet
de wereld is slechts een waas
wanhoop vervlogen
liefde vervaagd

sommige nachten zijn voorbehouden
aan mezelf
aan mijn lichaam
het is een nood me af en toe over te leveren
aan de grillen van
huppelende donderbeats
slepende trillingen

het is
bevrijding

geef mij een nacht
vol uitzinnig bewegen
soepel glijden tussen lichamen
zoet zweet
zwiepende haren

het is
vrijheid

(of hoe ‘the knife’ door mijn bloedbanen zindert/door mij heen snijdt)

god is een goeie jongen

"de mens is een organisme." zeg je. "een chemische toevalligheid van de natuur. een chemische toevalligheid die moet overleven – en zich dus voortplant."

ik kijk raar op. "hoe bedoel je?" vraag ik. "de mens is een organisme dat moet overleven?" die eerste woorden van jou zijn in strijd met het hele denkwezen dat ik me heb eigen gemaakt – en dat ik van thuis heb meegekregen.

"en zingeving?" ik hou mijn hoofd een tikje schuin en wacht op een antwoord. dit vind ik leuk. filosofische gesprekken die de potentialiteit in zich dragen om onbegrijpelijke wartaal mét een boodschap te worden.

"zingeving is een hulpmiddel van het organisme om te overleven. het is perfect wetenschappelijk verklaarbaar. zingeving is een chemische reactie die ontstaat in de cellen van het organisme. de mens moet overleven, maar heeft twee soorten behoeftes: de lichamelijke en de geestelijke. de lichamelijke behoeftes worden vervuld door (lekker) eten, de geestelijke behoeftes door het geloof in liefde, een religie, een levensdoel. zingeving heet niet voor niets zin-geving. de mens, het organisme, geeft zelf zin. het wordt niet voor hem gedaan. het is een overlevingsmechanisme."

ik denk na. mijn brein is verwoed naar tegenargumenten aan het zoeken. ik noem mijzelf niet bepaald religieus. op mijn etiketje staat ‘christen’ omdat ik toevallig (of niet zo toevallig?) geboren ben in een katholiek gezin waar de traditie van doopsel en vormsel is gevolgd. maar voor mij zijn alle religies even goed. toch voel ik diep vanbinnen dat er een grotere kracht is. een intens licht (figuurlijk op te vatten) waarin leven ‘een moederschoot’ heeft.

de uitleg die deze jongeman geeft, klinkt echter te plausibel om te weerleggen. uiteindelijk is mijn gevoel vaag en ongrijpbaar. ik kan het niet halen tegen zijn simpele, toch briljante logica. "hoe vul jij je overlevingsmechanisme dan in?" probeer ik te achterhalen. ik moet toegeven dat ik geïntrigeerd ben door deze jongeman.

hij moet nadenken over mijn vraag. "ik heb geluk dat alles geworden is zoals het is." zegt hij na een stilte. "het leven is zalig, complex en toevallig. het leven is kijken naar alles en alles nooit helemaal begrijpen. het denkgenot is een belangrijke factor van het mechanisme. genieten een andere. vergeet nooit te genieten. als je stopt met genieten van het toevallige leven, hou je op te bestaan. je kwijnt weg want je geestelijke behoefte wordt niet voldaan. het is allemaal een mooie puzzel, perfect passend. god," besluit hij, "is een goeie jongen."

verbijsterd blijf ik achter. beweren dat zingeving een chemische reactie is, noodzakelijk om te overleven. en met overtuiging zeggen dat god een goeie jongen is.

misschien weet hij niet half hoeveel waarheid er zijn woorden schuilt.

.

ik vraag me soms af waarom ik zo intens leef. geeft de labiliteit van mijn persoon me de contrasten die nodig zijn voor het diepe ervaren van lichtheid en duisternis?

foto: guillaume carels

allé dan

op vraag van dramoghe, een linkje naar haar site!
het was voor mij gelijk een manier om ook eens uit te zoeken tot welke 'groep' ik behoor. en ja hoor: with 16 links in the last 180 days, technorati places kleinekeizerin.blogspot.com in the middle authority group.



gnagna, altijd leuk om te weten.

open brief

aan mijn dierbaren,

enkele dagen geleden werd er mij bij drs. johan arendt happolati gevraagd waarom ik geen hoofdletters gebruik in mijn schrijfsels. ik verwees toen naar 'stijlbreuk', een stukje dat ik in april schreef om mijn standpunt duidelijk te maken over het gebruik van hoofdletters en de befaamde drie puntjes (...).

ik neem even een alinea over:
"dat ik niet van hoofdletters houd, was waarschijnlijk al opgevallen. ik vind ze meestal grof en lomp, een beetje extraordinair soms, alsof het grammaticaal van belang is dat elke eerste letter van een zin wordt benadrukt. het einde van een zin wordt aangegeven door een punt, een vraag- of een uitroepteken. waarom dan het begin van de volgende zin nog eens kenmerken door een grote letter? zin-loos.
het gebruik van een kapitaal is in mijn literaire wereld enkel toegestaan bij een woord dat ik in de belangstelling wil plaatsen."

aan deze eigenzinnigheid die mij graag typeert, is in die tijd niet overdreven veel aandacht geschonken. enkele reacties, een paar bedenkingen, maar het werd aanvaard. waarschijnlijk dachten de meesten: "ach, laat haar doen."

deze heer echter, en ook litje en mamacarla trokken een discussie op gang en even werd er serieus getwijfeld aan het aanvaardbare van mijn eigenzinnigheid. ik dacht dat we het eens waren geworden, maar blijkbaar bestaan er toch nog enkele hindernissen.

ik zal u vertellen, mijn besten, dat mijn weigering om hoofdletters te gebruiken al ontstond in de middelbare school. toen ging dat gepaard met het dragen van erg kleurrijke kleding, heel wijde broeken, felle wereldwinkeltruien en ongekamd haar. ik zocht in die periode manieren om de wereld te duidelijk te maken dat ik uniek was. ik was erg onzeker (die onzekerheid overvalt me nu nog geregeld, maar op termijn leer je met alles leven), maar in plaats van me te verstoppen in een eenzaam hoekje, liet ik overal mijn stem horen. omdat ik altijd een slimme leerling ben geweest en literatuur mijn grootste passie is, leerden de leerkrachten me heel snel kennen. waar een jong rebels meisje anders teruggefloten zou zijn, werd ik met open armen ontvangen. er werd geluisterd naar mijn ideeën, mijn meningen.

ik wist toen al dat ik later/in de toekomst iets met kunst wilde gaan doen. ik verwoordde het ooit in een opstel : "woorddanseres wil ik zijn. ik wil dansen op de kartelige randen van gevaarlijke woorden, balanceren aan de afgrond van verbijsterende zinnen."

en daar zit het nu juist. ik beschouw woordgebruik niet als iets vaststaand, ik beschouw woordgebruik en het vormgeven van een tekst als kunst, als een artistiek iets waar mee gespeeld kan worden, geïmproviseerd. ik ben die woorddanseres die woorden naar haar hand zet, kiest welk uitzicht ze hebben en een sfeer probeert mee te geven die uitzonderlijk en excentriek is.

de meesten onder jullie weten dat ik in mijn laatste jaar journalistiek zit. daar schrijf ik hopen reportages, verwerk ik interviews, vorm persberichten om tot degelijke nieuwsberichten et cetera. uiteraard gebruik ik daar correct en traditioneel nederlands, tot aan de hoofdletters toe. dus wees gerust, ik kan het (en zelfs nog niet zo heel erg slecht). maar hier in mijn ivoren toren bepaal ik hoe ik mijn kunst vorm geef.

zo onduidelijk is het trouwens volgens mij niet. het is een kwestie van gewoonte. aangezien mensen snel vastgeroest raken in gewoontes, kan ik begrijpen dat het even wennen is. maar nieuwigheden zijn niet altijd slecht. in dit geval ben ik van mening dat deze nieuwigheid, ontsproten aan mijn vreemde kronkels, enkel bijdraagt tot mijn persoonlijke stijl.

mijn allerliefste groeten,
kleine keizerin

voldoening

een tijd geleden interviewde ik riet muylaert, de zangeres van jackobond. toen ik na enkele uren bij haar vertrok, was ik oprecht gelukkig. ik dacht die avond: "zij staat in het leven zoals ik in het leven wil staan. in de toekomst."

ik zoek nog een manier om het interview online te krijgen, het is zeker de moeite waard. het is een herkenbaar verhaal voor mensen die met kunst bezig zijn. met woord, zang, beeld, wat dan ook! het is het verhaal van een vrouw die gevochten heeft voor haar dromen en er zo enkele van in vervulling ziet gaan.

een citaat:
"ik zou heel graag idealistisch zijn, maar ik kan dat niet goed. in alles zie ik nostalgie. dat pakt mij en ik moet er over schrijven, het moet van mijn hart. ik wil wel optimistisch doen, maar er zit veel verlangen onder. een reëel verlangen. ik verlang naar al wat is en ervaar die dingen ook, maar de vergankelijkheid maakt dat het altijd weer een verlangen wordt."

en nog eentje (dit zei ze op het einde van het interview. het gaat over de nieuwe liedjes van jackobond, die een stuk vrolijker zijn dan de vorige):
"ik evolueer, jackobond evolueert. zolang er maar mensen in de zaal zitten die zich herkennen in mijn liedjes. dat is het belangrijkste. en dat ik kan blijven zingen natuurlijk. dat ik binnen een paar jaar zeg: "ik ben riet. riet van jackobond." en dat iedereen dan weet dat wij een gevestigde waarde in de nederlandstalige muziek zijn."

en ik ben er zeker van dat de mensen dat binnenkort gaan weten. ik ben er alvast helemaal weg van. rep u naar www.jackobond.be en luister naar de nummers die deel uitmaken van het project 'en ik wou nochtans niet over de liefde zingen'. rep u naar www.myspace.com/jackobond en verplicht uzelf te luisteren naar 'doe alsof ge thuis zijt'.
laat u maar betoveren en vergeet het nooit meer!

ik maakte die dag ook een reeks foto's van deze schone madam, hier enkele pareltjes, alstublief:

ja, ik ben schrijfster

"this morning, she wants to get straight to work without risking exposure to nelly's bargainings and grievances. it could be a good day; it needs to be treated carefully."
virginia woolf - the hours (michael cunningham)

it needs to be treated carefully.
het is een gevoel dat me kan overvallen. als ik wakker word, of op de bus zit, door de stad dwaal, lessen volg. plots voel ik de woorden zitten, krijgen ze een driedimensionale vorm. het wordt een levend verhaal dat zichzelf schept en exponentieel groter wordt. ik heb altijd een klein notitieboekje en een pen op zak. als de zinnen me bestormen, kribbel ik ze neer. ze moeten vastgehouden worden, fantasie is immers opgebouwd uit een uiterst ijle materie. als schrijfster moet je de momenten waarin woorden verschijnen met zorg behandelen. het is je kostbaarste bezit. de schat die je opdelft uit de grotten van je onderbewustzijn.

in september dit jaar heb ik voor de eerste keer met overtuiging in het hart kunnen zeggen: ik ben schrijfster. het is écht aanwezig, in mij. het is geen droom maar een reëel verlangen. een verlangen dat in de werkelijkheid gestalte krijgt.

het was halverwege september. de zon was warm en bezwangerde de lucht met gloeiende gouden vonkjes die onze huid bruin kleurde. ik was samen met een heel dierbaar persoontje op reis en ik kan u vertellen, de magie van onze week samen zal ik koesteren tot het einde mijner dagen. we droomden van praag, marrakech, porto en andere schone steden maar uiteindelijk belandden we - beiden met een veel te zware trekkersrugzak op onze tere meisjesruggen - in onze eigenste ardennen. een verslag van onze vakantie zal ik u onthouden, wat ik u wel wil meegeven is dat vriendschap (ja, verdomme) het meest essentiële onderdeel van het leven is (u hoort mij niet zeggen dat deze band boven een liefdesrelatie staat, per slot van rekening is het van het allergrootste belang dat u met uw partner een innige vriendschap opbouwt).

stel u voor: een klein tentje aan de oever van de lesse, badend in de namiddagzon. daarvoor een groot indisch laken met twee meisjes er op. het ene meisje ligt neer, haar ogen gesloten. ze heeft een sigaret in haar rechterhand en blaast de rook zachtjes uit. het andere meisje zit naast haar. ze leest voor uit een boekje (mieke maaike van boon is u wel bekend, neem ik aan?). kabbelend water en ritselende bladeren op de achtergrond.
daarna, een flesje wijn. de twee meisjes praten met elkaar. over hun leven. hoe ze geworden zijn wie ze zijn. wat in de toekomst ligt. hun dromen en wat realistisch is. ze geven elkaar vertrouwen en hoop.

daar is het dat ik kon kijken naar mezelf. samen met haar durfde ik langzaam zoeken naar de echte nathalie. het was een tijd dat woorden rijkelijk vloeiden, gedachten zich logisch aaneenschakelden. elke zin opende een nieuwe poort, de mogelijkheden breidden zich eindeloos uit. in de kracht van deze ervaring heb ik voor het eerst luidop gezegd: ik ben schrijfster. ik dénk als een schrijfster.

er is geen weg meer naast. en dat - zal u geweten hebben.

"try to remember

the kind of september

when the days were slow

and oh, so mellow"

(the temptations)

verlangen

ik heb een boekje op zak
met daarin geschreven
de mooiste momenten van mijn leven
opgeteld bij elkaar
(als relikwieën op een altaar)
is het geluk de som van deze dingen
en zo kom ik bij u liefde bedingen

want het is nu of nooit
binnenkort ben ik mijn boekje kwijt
ge verliest altijd wat u ’t dierbaarste is
dat is een bewezen feit

dus sta ik voor u deur
hoewel ik eigenlijk niets wil
maar please, staat daar niet zo stil
ik vond een cubaanse cent, een oude
toen ik door ’t stad strompelde, in de koude
in de motregen liep ik terwijl ik aan u dacht
aan u schone lijf, u stem en u lach

luistert naar mij
ik heb u iets te vertellen
er is een beest mij aan het kwellen
dat beest heet verlangen
‘t blijft boven mijn hoofd hangen
zwierend aan de levensboom
nee, ’t is allemaal deel van een droom

eigenlijk bestaat gij niet helemaal
of laat ik dat toch niet toe
maar soms wordt mijn bescherming moe
is mijn schild slechts vel over been
zo dringt ge door de muren heen
ik word zwak, zo zwak als mijn vlees
en ik schreeuw om jou, ik schreeuw mij hees

de keuze is niet aan jou en niet aan mij
er is geen pad dat te volgen valt
laat ons zoet verdwalen in de mist
tot de tijd boven ons samenbalt

want dat gebeurt
binnenkort ben ik mijn boekje kwijt
ge verliest altijd wat u ’t dierbaarste is
dat is slechts levenswijsheid

voilà

dit is mijn honderdste post. ben ik nu goed bezig?

tweeluik

de twee laatste stukjes vormen samen een tweeluik. ik had ze graag naast elkaar gezet, zodat het contrast tussen zwijg en spreek nog duidelijker was geweest.

ik wil hier graag nog even bij vermelden dat ik mijzelf artistieke vrijheid gun in de teksten die ik neerpen. mijn leven is mijn inspiratiebron, maar het is op geen enkele manier de bedoeling dat ik iemand kwets met mijn woorden. de situaties die ik beschrijf zullen nooit letterlijk uit het leven gegrepen zijn omdat ik probeer de emoties universeel te maken.

toch kan ik begrijpen dat sommige stukken verkeerd geïnterpreteerd kunnen worden. ik beloof in de toekomst mijn best te doen daar meer rekening mee te houden.

spreek

spreek
spreek gij lieve
want ik heb u onrecht aangedaan
ik was verblind door verlangen
ge hoeft daar niet te blijven staan

ik kom naar u toe
ik kom het zwijgen verbreken
’t zal nooit meer worden zoals het was
maar laten we dat even vergeten

de tijd is voortgegaan
ik heb mijn wereld te huur gezet
al het goede was vervaagd
misschien heb ik op het verkeerde gewed

want natuurlijk mis ik u
liefde is niet zo snel verdwenen
maar toen ik begon in te storten
nam ik gelijk de benen

spreek
spreek gij lieve
want ik heb u onrecht aangedaan
ik was verblind door verlangen
ge hoeft daar niet te blijven staan

ik rende/nog nooit heb ik zo hard gerend
buiten adem bleef ik in duisternis zitten
tranen verwerden tot wrok en woede
het laatste vocht kwam de duivel oplikken

in de volle pijn van het verlies
heb ik geprobeerd u te haten
u slechter te maken dan ge zijt
omdat ik mij weer in de steek voelde gelaten

spijt is er altijd geweest
ook al komt het uitgesprokene te laat
toch moogt ge gerust weten
dat gij mij helemaal niet koud laat

spreek
spreek gij lieve
want ik heb u onrecht aangedaan
ik was verblind door verlangen
ge hoeft daar niet te blijven staan

zwijg

zwijg
zwijg gewoon
gij richt alleen maar schade aan
neemt ge dan zo graag wraak?
wat doet ge mij toch aan

eerlijk is eerlijk
ge zag mij niet meer staan
terwijl ik slapen wilde naast u
met slechts uw liefde aan

nog voor wij elkaar liefhadden
wist gij dat ik de juiste niet was
toch hebt gij mij aangeraakt
vertrouwen is van glas

ge hebt het glas gebroken
en twee dingen fout gedefinieerd
liefde en vriendschap zijn niet 't zelfde
dat heb ik nu wel geleerd

zwijg
zwijg gewoon
gij richt alleen maar schade aan
neemt ge dan zo graag wraak?
wat doet ge mij toch aan

wij hebben dingen verkeerd gedaan
spijt komt altijd te laat
maar ge had duidelijker moeten zijn
dat had u ook gebaat

want nu zijt ge beide kwijt
mijn liefde en mijn vriendschap
ge spreekt verbitterd dat vrienden dit niet doen
troost u, het was voor mij ook een klap

dus zwijg
zwijg gewoon
gij richt alleen maar schade aan
neemt ge dan zo graag wraak?
wat doet ge mij toch aan

en u?

aaah. boekenbeurs 2006 is weeral voorbij. maar ze gaat dan toch de geschiedenis in als de boekenbeurs waar ik me het meeste geamuseerd heb.

gewapend met professionele apparatuur gingen daisy en ik op jacht naar de tofste namen om onze reportage mee te vullen. toegegeven, het geeft een kick om rond te lopen met een digitale reflexcamera én solid state. je duwt gewoon iedereen die grote microfoon onder zijn neus en vraagt eens poeslief of je enkele vraagjes mag stellen. tel daar de lieve *ster*oogjes van daisy en mijn zwoele glimlach bij op en - klaar is kees!

bart moeyaert was de liefste van allemaal, stefanie planckaert (ze heeft zelfs geen eigen website) kwam helaas een beetje dom over (ach ja) en patrick lagrou is absoluut één van de sympathiekste jeugdboekenschrijvers (met de leukste site).

tom lanoye is echter met de prijs van de dag gaan lopen. slechts enkele minuten nadat de koning bij hem passeerde, zette hij ons naast hem, verontschuldigde hij zich bij zijn publiek - hij had een belangrijk interview te geven - en onderhield ons een hele tijd met zijn verfrissende ideeën.

en uiteraard... mocht deze schone tekenaar er niet aan ontbreken.

.

jouw afwezigheid is door me heen gegaan
als een draad door een naald.
alles wat ik doe, is met die kleur gestikt.

w.s. merwin

mijmerend

ik beschouw dit plekje op internet - mijn ivoren toren - steeds meer als een ruimte waarin ik mijn gedachtekronkels, hersenspinsels en levendige beelden kwijt kan.

het droppen gebeurt noodzakelijkerwijs, anders druipen de creaties uit mijn brein en tasten ze de functies aan waardoor ik dagelijks normaal kan functioneren. (begrijp mij)

het is niet zo dat ik verslaafd ben aan bloggen op zich. ik ben meer een woordverslaafde. graag had ik een plekje gehad in de stad - mijn stad, de scheldestad, A. een grote muur, een piepklein pleintje waarop ik me kan uitleven met tekst, natte verf op een verweerde muur, een ruwe schildering, een zeggend beeld. mensen die zich voorbij haasten, stelen een enkel woord waar ze even mee op stap gaan. een eenzame wandelaar blijft hangen bij een paar herkenbare zinnen. zijn hondje snuift de geur van dromen op. een jong koppel draalt bij de woorden over liefde. een kwaad meisje voelt zich getroost omdat ze niet de enige teleurgestelde is.

en plekje in de stad... ja, dat zou ik pas mooi vinden.

"kom, we wandelen even langs het kleine keizerin-pleintje."

sprookjeswereld ?

onder het wateroppervlak

ligt een wereld waar wij

geen toegang tot hebben

(of hoe ik in de ardennen een uur lang op een rots in de rivier zat)

koffie met melk

hoe heet de kleur van zwarte koffie met romige melk?

niet alleen de kleur van koffie verandert als je er melk bij doet. ook de structuur van het warme vocht wisselt. zwarte koffie is glazen vloeibaarheid, glanzend en diep. ze glijdt glad langs de wanden van je tas.

koffie met melk is troebel, ondoorzichtig. kabbelend likt ze de randen, de sierlijke gratie van zwart goud vergetend.

helaas

toeval wil dat mijn ogen dichtvallen
dat mijn gedachten slechts wazige schimmen meer zijn
toeval wil dat een liedje me aan jou doet denken

toeval wil dat ik aan jou moet denken

toeval moesten ze afschaffen
het doet je struikelen en vallen
verwondt je huid
en scheurt je aan flarden

toeval wil dat ik van jou geen genoeg kan krijgen

verstoppertje

gij daar
kruipt niet weg in dat donker hoekske
lieve kleine

ik beloof u graag te mogen
ook al is het onmogelijke niet bindend
de mens is nu eenmaal tweeslachtig van geest

.

wij vinden het erg leuk elkaars tijd te vullen.

vuur

aan mijn liefste.

aan mijn liefste wensbeeld
mijn liefste verlangen
mijn liefste ik en mijn liefste gij.

ik verdwijn.
ik ga weg.
ik verijl.

ik vertrek helemaal naar nergens,
mijn liefste,
om gij en niemand te hoeven zien.

ik neem alleen mezelf mee, mezelf en alle verroeste pijnen, half verkauwd leed en te oud zeer.
ik neem alleen mijzelf mee, en een beetje te veel van jou.

opfikken ga ik al dat brandhout doen. een reuzevuur, met likkende rode vlammen en een kern van brullende kwaadheid. op de smeulende resten van wat was, zal ik bevrijd stampen.

kijkend naar de assen van wat was, zal ik intens hopen dat het vuur mij heeft geblust.

en zodoende zit ik de komende week in de ardennen.

tja

waarom, ooh waarom ben ik zo verrekte ambitieus en toch zo niet-te-geloven lui?

deze combinatie nekt me, wringt mijn leven uit, achtervolgt me alsof ik een geniepige dief ben die een stukje universum stal.

.

"girl, you are to me
all that a woman should be"

atlantic starr - always

het moet toch heerlijk voelen zo'n vrouw te zijn.

regendruppels

gisteren was het veertien jaar geleden dat mijn broertje gestorven is. het is elk jaar vreemder om te beseffen dat ik nog een broer en een zus zou hebben kunnen rondlopen hier in huis. elk jaar polijsten de herinneringen zich meer en meer. ze worden rond als een glazen bol, glanzend - en doorzichtig.

een stuk toekomst is fel afgekapt, mogelijke levensdingen verloren hun potentialiteit. het is een blinde afwezigheid. ze is er. maar je ziet ze niet. en soms verbeelden ze zich plots op een brute manier, zoals gisteren..

moment

het meisje zit aan de tafel, haar hoofd rustend op de palm van haar hand. ze staart voor zich uit, haar ogen glazig, een wereld spiegelend ver van hier. verzonken in haar eigenste zeeën van beleving tikt ze met haar nagels op het tafelblad, haar adem vermoeid uitzuchtend.
een jongen komt binnen en ziet haar donkere silhouet, scherp afgetekend tegen de grote zonverlichte ramen. voor hij het weet, staat hij voor haar tafel. dan aarzelt hij. met schorre stem en iets te luid dan zijn bedoeling was, zegt hij: "hey!"

het meisje schrikt op, een roze blos schiet naar haar wangen. haar lippen trillen een beetje als de korte harde klank van "hey" uit haar mond schiet. de jongen schuift met een schrapend geluid de stoel met ijzeren poten van onder de tafel en gaat zitten.

"hoe gaat ' t?"

zij weet niets te antwoorden. met een ruk is ze terug in haar lijfelijkheid beland en haar woorden zijn een tel vervaagd. langzaam spreekt ze zacht: "je bent nogal abrupt mijn wereld binnengevallen met die vraag. ik moet er even over nadenken..."

het meisje zwijgt.

van kleur verschoten

daarnet kreeg ik even de schrik van mijn leven. ik probeerde 'kleine keizerin' te openen en het lukte niet... een brok ellende stuwde zich omhoog langs mijn slokdarm om net niet tot ontploffing te komen in mijn keel. ik werd er zelfs een beetje misselijk van, visioenen van een gehackte blog bewogen zich voor mijn geestesoog en "néé !" gilde mijn geest. "verdomme." mompelde ik, naarstig proberende kalm te blijven. maar na ongeveer vijf minuten waren die mompelende decibels echter ferm de hoogte ingeschoten.

u moet weten, ik heb geen back-ups. en natuurlijk heb ik de stukjes tekst die me nogal nauw aan het hart liggen (zoals the path of excess leads to the tower of wisdom, duistere droom of
something i don't understand) al vereeuwigd, glanzend zwarte inkt op glad wit papier. maar toch, het is het idee dat telt, niet waar? net nu ik eindelijk de tijd heb genomen om zo'n teller op mijn blog te plaatsen, ik een idee begin te krijgen van het aantal bezoekers per dag (wat erg goed blijkt mee te vallen, daarvoor dank) en ik op die manier al enkele fijne blogcollega's heb ontdekt (zoals bijvoorbeeld jwl, indigo, prinses prieeltje en omdat ik van me hou), zou alles in het honderd lopen, in het water vallen, verbranden, versnipperen, verkolen, vergassen, verwelken, verkommeren, verdrogen en vergaan.

misschien wil buurtgenoot michael me het hele principe eens uitleggen? met euh, een kan bangelijke als gezelschap?

zo vult u uw dagen op een aangename manier

omdat tijd nu eenmaal gevuld moet worden, zoekt de mens zich allerlei bezigheden die passen in hun profiel. want naast op gepasten tijde een taske koffie, dagelijkse beslommeringen, de nieuwste sensaties op tv en een warm bed dat u 's avonds opwacht (dan nog liefst met een ander warm lijf), zijn er uiteraard een aantal dingen waar u niet aan ontkomen mag. hier alvast de eerste drie van mijn lijstje:

• labo laboesj, het theater met een hart voor tekst en een zwak voor het onzegbare, staat vanaf 9 november 2006 opnieuw op de planken met 'rauw', een fascinerend theaterstuk geschreven door bob selderslaghs. griet de wolf, griet dobbelaere en bob zelf gingen in maart in première en gezien het succes...is er nu de herneming.

• riet muylaert, de bevallige zangeres van jackobond, komt 3 november samen met haar groep naar buster (kaasrui, antwerpen, gratis inkom). niet te missen!

• brecht evens, een leuke getalenteerde striptekenaar, brengt zijn tweede strip 'vincent' uit. hij won met 'een boodschap uit de ruimte' al de strip debuutprijs 2005 van de v.o.s. en sleepte ook de jaarlijkse cjp-prijs (het jong!) in de wacht. nu te verkrijgen, nu te lezen.

schandelijk overschreden

als je vanuit de verte naar me kijkt, verijs ik even. niemand ziet het. maar mijn ogen sperren zich open, een lichte schrikreactie. mijn handen zweven in de lucht, bevroren in het verleden.

hard en ongenaakbaar wil ik zijn.
ondoordringbaar.
ik wil zeggen:

je weet toch wel
jij die niets meer betekent
je beheerst nog mijn stemmingen
maar niet meer mijn hart

je kans is verkeken
je hebt ze te laat gegrepen
ik sta te bibberen in de kou
maar ik begin opnieuw
en zonder jou

ik draai me om.

kijk niet naar mij.

het overvalt me weer, zo plots.
ik wil je zien. terug bij je zijn.
alle woorden uitwissen die tussen ons zijn gezegd.

jouw verleden vergeten.
het mijne in nietszeggende stukjes breken.

maar de grens is bereikt
en schandelijk overschreden
ik heb te veel tol betaald
de liefde is overleden.

lees mij

ik ben geboren in een boek
gebundeld tot mijn leven
maar ik zie enkel witte bladen
ik sta te beven

waar zijn de woorden
waar zijn mijn verhalen
altijd opnieuw
kan ik alleen maar verdwalen

een leegte
uitgestrekt zover als jij bent
toch hoopvol niets omarmend
ik was nooit verwend

een nieuwe witte pagina
ik durf niet te schrijven
het hangt vormeloos in de lucht
je gaat me beklijven

nieuws uit de ivoren toren

niets te vertellen vandaag.
maar wel blij geweest.
geen inspiratie om mooi te schrijven.
alleen zin om niets te doen.
en een beetje blij te zijn.

als een schrijver op een dag geen woorden meer vindt. gaat hij dan dood?
als een schrijver op een mooie dag de woorden voor zich uit ziet fladderen, hij springt en roept, loopt er achter aan. maar de woorden vliegen hoger en hoger. bezorgen hem de tantaluskwelling van zijn leven. blijft hij dan leven?

woordvolgorde, zinsstructuren, spaties, komma’s en punten zijn wederom bewust gekozen. na een journalistieke discussie te hebben gehad over het wel of niet toepassen van kunstzinnige vrijheid op woorden, heb ik (wederom) voor mezelf vastgesteld dat ik lak heb aan regels. en ze graag aan mijn laars lap. zodoende.

misschien gaat de kleine keizerin verhuizen. ik ben uit mijn ivoren toren gegroeid.
misschien zoek ik een nieuw huisje. een houten huisje op palen, boven de rivier.
of een klein kasteeltje, met veel torentjes en haarden.

misschien.. misschien is een woord met veel ruimte in zich. als ik 'misschien' zou schilderen, zouden de lijnen heel vaag zijn. de kleuren licht, maar de spanning voelbaar onder die éne felle penseelstreek.

lome zondag

ik ben een dwaas
die leeft van idealen
ik ben een dwaas
die leeft in het oog van de storm

de kwellingen/dromen van mijn ziel
ontsluieren zich telkens
tot nieuwe onwaarschijnlijkheden

er zit een slang onder mijn huid
zij vernieuwt mijn leven
op bizarre kruispunten

altijd opnieuw
reïncarneer ik
in mezelf

klop maar op de deur
die de mijne is
als jij het bent
zal ik opendoen

.

ik wil stoppen met denken. en ook zou ik graag even stoppen met voelen. het moet een hele geruststelling zijn je hele lijf te laten wegzinken in een kortstondig moment van zoete vergetelheid.

vertrouwen is een woord dat zijn betekenis ergens heeft laten slingeren. nu kijkt ie over z'n schouder en vraagt zich af waar 'm die heeft gelaten. hoe kon hij toch zo slordig zijn?

altijd te laat. of te vroeg, maar dan te weinig zeggend.

de enigste manier om te ontkomen aan verwoesting is een persoonlijke uitputtingsslag. elke dag, elke nacht, elke minieme seconde volproppen met dingen die je altijd hebt willen doen, maar waar je nooit de moed voor had. alleen zo creëer je een behoefte aan slaap, de noodzaak om weg te glijden in een grillig dromenland vol absurde dwaasheden.

goddeloos 2

een tijd geleden vroeg iemand me om eens een liedjestekst te schrijven. het leek me meer dan absurd - hoewel muziek de grond van mijn bestaan is, ben ik net zo muzikaal als het achtereind van een varken (of zoiets in die aard). toch bleef het door mijn hoofd spoken.

ik schrijf graag heel uitgebreid, met veel ingewikkelde abstracte verwoordingen die je mee de diepte insleuren. een liedjestekst weet daarentegen in heldere, compacte bewoordingen een emotie, een gebeurtenis te vatten.

gisterenochtend werd ik wakker met een hele strofe in mijn hoofd. zomaar, uit het niets was het daar en het wilde opgeschreven worden. nogal dwingend bleven de zinnen in mijn hoofd galmen en tien minuten later stond een hele tekst op papier.

het was vreemd en op een rare manier ook wel leuk. maar toen ik de tekst daarnet nog eens las (nadat ik hem vanochtend gepost had), kwamen de woorden ineens heel hard aan. ik ben er blijkbaar in geslaagd in die paar woorden onbewust heel wat gevoelens te leggen want nu schrok ik toch wat. het is niet de bedoeling dat ik haatdragend overkom. integendeel, het is een momentopname. een beetje een drama-nummer misschien...

goddeloos

we gaan naar dezelfde dingen
café's, optredens in't stad
ik kom u overal en altijd tegen
diep vanbinnen ben ik het strontzat

doe toch eens een beetje moeite
om er deftig uit te zien
ni voor u bedrogen lelijk lief
maar voor u vergeten eerste vriendin

goddeloos
dat zijt ge
met uw brede lach en
de schittering in uw ogen
verleid
hebt ge mij
met uw aanrakingen
zonder mededogen
verlaten
hebt ge mij
met al uw liefde
hebt ge tegen mij gelogen

lang geleden is het nu
en een mens moet vergeten
maar u zien is weer verdriet
ge hebt u in mij vastgebeten

terug

hier, op het eindeloze groene grasveld van mijn abstracte dromen, pluk ik bloemen. soms ééntje, een kostbaar stuk natuur met een ontelbaar aantal zoete tere blaadjes. soms heb ik nood aan een boeket. ik dwaal rond, over de heuvels, door de dalen. volg mijn hart, volg de geur van mijn dromen, volg de kleuren van het pad waar mijn geest mee geplaveid is.

ik leef van te léven, ik leef van verlangen, van eenzaam samen zijn. ik probeer doelloosheid een doel te geven en stort in als dat niet lukt. mijn hart voelt te groot aan, het pulseert emoties rond in mijn lichaam, scheidt een aura van kwetsbaarheid af in mijn nabije omgeving.

het tintelt in me. vandaag heeft verdwalen een doel. vandaag weet ik een beetje wat ik wil.

morgen zal het weg zijn.
en overmorgen - zal zwerven misschien een juiste richting aangeven.

.

soms zijn het de mensen waar je nooit aan denkt die in het donker aan jou denken.

het is maar een woord -

na deze zomer mira herontdekt te hebben die me zot maakte met haar 'parasiet', en an piérle aanschouwd te hebben op de gentse feesten die me geheel overdonderde met het vuur in haar stem, woorden en muziek, is het nu de buurt aan riet muylaert van jackobond om me te betoveren.

de laatste tijd begint het respect en de bewondering voor de vlaamse kunst te groeien in mij, te groeien. ik zag steve + sky samen met kleine fee aan de schelde, ik herinnerde me het pareltje anyway the wind blows. ik las tom lanoye, negeerde zijn tot oprisping wekkende vieze scènes en liet me meevoeren door de ijzersterke opeenstapeling van in elkaar passende woorden en emoties. ik verslond peter verhelst, droomde weg op de ijle woordenwolk.

het zijn slechts enkele voorbeelden, maar de kleine dingen zetten me aan het denken. de typisch vlaamse manier van woordgebruik. de gevangenis van het nederlands die opengebroken wordt door de subtiele veranderingen in zinsstructuren, hier het benadrukken van de eenvoud van de zin, daar een bombastische overvloed aan eloquente volzinnen. de vlaamse artiest weet de mentaliteit van 'ons volk' te vatten in taal, muziek. in pure eigenheid. ik vind mezelf terug, meer dan ooit. en meer dan ooit ben ik vastbesloten eens mijn eigen pure vlaamse eigenheid te laten uitbarsten.

"verlangen dat is maar een woord
maar als ge’t nie luid genoeg zegt wordt da niet gehoord
waarom denkt gij eigenlijk dakik altijd veel te vriendelijk ben
en dak de knopkes van mijn bloes altijd veel te ver openzet"

jackobond, verlangen

terug?

terug van weggeweest.



hoewel ik er nog niet helemaal zeker van ben...

dromerig stokje

ik vraag jou. jij vraagt mij. een aantal dingen. om kleine keizerin-droombeelden bloot te leggen. geheime titel. droomtitel. woorden die schoonheid in zich dragen. wat zal ik antwoorden? welke verbindingen zal mijn brein al zingend-klikkend maken terwijl ik eerst en vooral bedenk welke gestalte mijn werktitel heeft?

mijn werktitel?
in het leven ben ik nathalie, jonge chaotische vrouw, dochter, diep nadenkende stoutmoedige dwaas, klein meisje met zuurstokroze lolly, student journalistiek, verkoopster van luxekleding , euh, blogster.

mijn geheime titel?
geheimen zijn persoonlijke ontrafelde mysteries die in je lichaam liggen opgeslagen, wachtende op de juiste persoon om naar buiten te breken. voor elk van u zal ik een andere geheime titel hebben. mijn eigenste geheime benaming ligt besloten in de woorden die uit mij vloeien. ik zoek niet. ik vind.

mijn droomtitel?
ik droom van een leven vol rode rozen met doornen. ik droom van een leven als rozenkweekster, de natuur vormend met woorden. ik droom van een leven als woorddanseres.

ik droom van liefde. laat mij dan de liefde zijn. en de liefde mijn tegenpool.

ik geef mijn stokje, aan jou, tint.

ook aan jou, de woordenfee van bruis. maak er iets van jezelf van.

het genoegen van een treffend citaat

"geschiedenis is een destillaat van geruchten. de kunst van biografie is het arrangeren van een bevooroordeelde keuze uit halve waarheden. alles wat geschreven staat, is eigenlijk verzonnen. en fictie bestaat uit waarheden binnen een raamwerk van verdichtstels."

thomas carlyle (moest je niet in de bibliotheek raken, zijn schrijfsels vind je hier. voor bijkomende uitleg moet je de volledige edities raadplegen.)

geboren in het geheimzinnige schotland van eind 18de eeuw, goede vriend van edward irving, schrijver van werken over novalis, montesquieu en andere grote zielen. éénmaal ontdekt, laat deze man je niet meer los. elke schrijver zoekt naar zijn eigen diepste waarheden, gravend in gelijkgestemde zielen. uiteindelijk blijkt in de kern van elk menselijk bestaan dezelfde wijsheidsvlam te branden, te gloeien, te smeulen.

sonnet 65

al een tijdje was ik zoek naar sonnet 65 van shakespeare. enkele jaren geleden leefde ik tijdens een examenperiode heel intens met dit sonnet samen. ik sliep er zelfs mee, ten einde het volledig tot me te laten doordringen. de geraffineerde schoonheid van de woorden is me altijd bijgebleven en éénmaal teruggevonden, wil ik het u, mijn beste lezer, niet onthouden.

since brass, nor stone, nor earth, nor boundless sea,

but sad mortality o'ersways their power,

how with this rage shall beauty hold a plea,

whose action is no stronger than a flower?

o how shall summer's honey breath hold out

against the wrackful siege of batt'ring days,

when rocks impregnable are not so stout,

nor gates of steel so strong but time decays?

o fearful meditation; where, alack,

shall time's best jewel from time's chest lie hid?

or what strong hand can hold his swift foot back?

or who his spoil or beauty can forbid?

o none, unless this miracle have might

that in black ink my love may still shine bright.

.

ook de duivel is charmant. hoe kan hij anders zielen meelokken?

dankbaar

sinds ik kleine keizerin heb opgestart, zijn er ontelbare dagen van twijfel geweest. kon ik me wel echt vinden in de blogosfeer? hadden mijn schrijfsels enig nut? voor iemand? de blogcollega's die ik aanvankelijk leerde kennen, vond ik geweldig (nog altijd trouwens), maar of ik er echt aansluiting bij vond, dat was een andere vraag. ik mat me verschillende stijlen aan, die eerste maanden. zocht - onderzocht waar ik me lekker bij voelde. nog niet zo lang geleden hakte ik de knoop door. ik lapte alles aan mijn laars, vergat heel de wereld en begon te schrijven wat ik écht wilde schrijven. woorden vloeiden uit mijn hoofd, zinnen vormden zich voor mijn geestesoog en de nood om mezelf zwart op wit te zien werd alleen maar groter.

in het begin kreeg ik vreemde reacties. "ben jij dat? heb jij dat geschreven? waarom schrijf je zoiets? het is zo raar... ik kan er niet aan uit."

twee keer slikken. dat deed ik. en ik ging door. overlaadde mijn scherm met nog meer kleine keizerin-gekronkel.

nu begin ik reacties te krijgen van bekende en onbekendere mensen. mensen die appreciëren wat ik doe, wat ik denk, wat ik geef om over na te denken. méér nog, ik krijg reacties die me zelf terug aan het denken zetten, mensen die verder denken waar ik even had halt gehouden.

het veroorzaakt momenten van stilte, het veroorzaakt een brede glimlach van diepe vreugde. dit is wat ik zocht. dankbaar - dat ben ik.

ik daag je uit

ondoordringbaar – het is een gloed die me kan omgeven. plots.

zonder enige reden, zonder een enkele aanwijsbare oorzaak kan ik soms geheel ondoordringbaar zijn. het overvalt me, op klaarlichte dag, in de duistere nacht. geen persoon komt nog tot bij mijn ik.

het zijn heerlijke, zorgeloze momenten. momenten dat er een vreemdsoortige stof geniepig in mijn bloed kruipt. mijn ogen glinsteren, mijn lippen buigen zich omhoog in een constante glimlach – ik daag de wereld uit. ik daag jou uit. want weet je, ik ben onkwetsbaar.

praat met me. probeer maar. je komt er niet langs. je glipt er niet doorheen. je glijdt van me af. schuimende zeep van een warm vochtig lichaam.

ik praat, ik lach, ik vraag je het mooie hemd van je lijf. ik ontfutsel al je geheimen – zelf los ik niets. ik ben nog altijd mezelf – maar, liefste – ondoordringbaar.

op z'n nachtst

er zit weer te veel chaos in mijn hoofd. kokende lava, temidden van een smeulende hoop oud brandhout. oude problemen, overgoten met een nieuw sausje. hoe heerlijk.

soms neig ik naar dodelijk sarcasme als de wereld me echt niet zint. let op, de woordvolgorde in de vorige zin heb ik bewust gekozen.

ik heb lak aan alle regels, maar volg ze bewust, wetende dat dat de enige manier is om overeind te blijven. én stilletjes vast te roesten.

ovidius sprak in 'metamorfosen' over een tijd van hebben en een tijd van verliezen. dit is een tijd van verliezen, noodzakelijk om uit beperkende grenzen te breken die ik zelf ooit vastlegde.

hoeveel verkeerde keuzes kan een mens maken in leven?

hoeveel keuzes bleken achteraf toch niet zo fout te zijn?

hoeveel goede keuzes hebben we weggegomd in de tijd?


het lijkt wel of mijn woordenschat groter is als me ik eenzaam voel. logisch eigenlijk. als ik me goed voel, zing ik eerder dan ik schrijf. ik ga op stap, omring me met mensen. ik vul me met licht. blije emotie neemt de plaats in van zware zinsneden.

summertime,wordt deze periode dan genoemd. laat me niet lachen.

foto: chaos - met dank aan tint & jérö

grrr

en wat is dat met dat anonymous-reactie-gedoe op mijn blog? ik ben het beu! maar gezien mijn geringe kennis van dit soort zaken, doe ik beroep op kenners?...

schadelijk voor de gezondheid

ik verdrink in de dagen. ik lach/huil me een wolken-breuk. ik heb nieuwe schoenen. ze knellen.

mijn hoofd ook.

.

is weemoed inherent aan kalme levensperiodes?

stilte

het regent buiten. het regent niet zomaar - dikke druppels plensen op de koepel, vullen de stilte in deze grote ruimte. het weer lijkt wel afgestemd op mijn gemoed. augustus wordt een sombere maand.

waarom bloggen mensen? onder welke vorm van communicatie valt dit werkwoord? het is een soort communicatie op zich.

hoe persoonlijk kun/wil je zijn? tantieris en an nelissen penden er ook hun gedachten over neer. of excuseer, typten. zelfs uitdrukkingen moeten worden aangepast...

het is een dilemma waar ik regelmatig over pieker. daarom zijn mijn schrijfsels de laatste tijd heel abstract. ik hou er niet van als onbekenden kunnen binnen kijken in mijn persoonlijke leven. ik volg veel blogs die ik heel leuk vind, maar tegelijkertijd ben ik me ervan bewust dat ik nooit zoiets zal kunnen schrijven. de dagboekvorm staat voor mij gelijk aan voyeurisme en ik moet er niet aan denken dat ik mijn geabstraheerde emoties terug de vorm geef die ze hadden toen ze aan mij kleefden.

op die manier kom ik terug tot de vraag: welk nut heeft bloggen - voor mij? en, wie heeft er boodschap aan mijn figuratieve woordkunst?

ik ben een beetje moedeloos de laatste dagen. vandaag stond ik aan de deur van mijn chique werk op hopland. ik probeerde even te ontsnappen aan de warmte en sommige vervelende rijke klanten die me uur na uur bezig houden. de regendruppels spatten in mijn gezicht en de wind blies enkele herfstbladeren naar binnen. vorige week waren die bladeren nog groen. nu ritselden ze droog op de vloer. me stil voelend raapte ik het verschrompelde blaadje op dat aan mijn voeten lag en staarde naar de werkmannen die de oude stadsfeestzaal ombouwen tot een modern winkelcomplex. ze waren allemaal doorweekt, de regen droop van hun gele jassen maar ze stonden daar te lachen - middenin het natuurgeweld dat naar beneden plensde.

sommige momenten doen je beseffen dat de wereld echt mooi is. maar mooie momenten die je met niemand kan delen, doen je heel alleen voelen..

help!

mijn besten,

is er één van u die een abonnement op de gazet van antwerpen heeft en mij aan de kranten kan helpen van de voorbije twee weken en de komende week (of zo iets...)? u zou absoluut mijn reddende engel zijn.

voor één van mijn tweede zits moet ik een drietal weken de standaard en de gazet van antwerpen met elkaar vergelijken (dankuwel toffe docente die zelf nooit aanwezig was tijdens de lessen om mij zo'n ondankbare taak te geven!).

ondanks de goed werkende hersens in mijn hoofd was ik helaas net iets te weinig aanwezig in de belangrijke lessen dit jaar (de zomerzon scheen zo mooi, de herfstwind blies de melancholie de lucht in, het lenteonkruid deed me verdwalen omdat ik de witte bloempjes tussen de straatstenen volgde, de donkergrijze wolken en de barsheid van de winterstad deden mijn hart sneller slaan - ik dwaalde liever door de stad, alleen of met fijn gezelschap).

resultaat: een niet te onderschatten tweede zit, weinig motivatie omdat ik tot half augustus werk van 's morgens tot 's avonds (meestal zes dagen op zeven), maar de drang om te slagen. ik heb immers een fijne stageplaats in de wacht weten te slepen voor de periode februari-maart bij het magazine goed gevoel. er is mij beloofd dat ik als een volwaardig lid van de redactie zal worden behandeld. ik mag zelf onderwerpen kiezen om over te schrijven, interviews afnemen, reportages maken,...

wat wil je nog meer?

studeren nathalie, studeren!

how fragile the world is

katie melua heeft me in haar greep. haar liedje 'i cried for you' doet m'n haren overeind staan, maakt m'n hart zwaar en op stille momenten brengt het nummer me zo dicht bij mezelf dat tranen onvermijdelijk zijn.

het is een vreemde gewaarwording. muziek is één van de meest essentiële onderdelen van mijn leven en soms kruipt het in mijn lichaam, gaat het er deel van uit maken.
ontsnappen is onmogelijk.

'i cried for you' is een lied dat zich aan je vastklampt. het vreet aan je.

"when you went, i became a hopeless drifter."

.

is respect een deel van affectie?

(on)begrijpelijk

er zijn massa’s dingen waar ik over wil schrijven. soms zijn er dagen dat ik net met een tijdbom in mijn hoofd rondloop. zinnen komen aanstormen vanuit de diepste krochten van mijn gevaarlijk brein. inzichten stapelen zich op als kleine postpakketjes in duistere, stoffige postkantoren. ze worden nooit verzonden.

de menselijke geest is afgebakend met prikkeldraad. dat maakt dat je maar kunt denken tot op een bepaald punt. tot een bepaalde grens. zo worden wij belemmerd in het zoeken naar wijsheid. er bestaan slechts flitsen van besef, flarden van wijsheid die op onbewaakte momenten doordringen tot onze benevelde menselijkheid.

een nietige tijdsmolecule lang voel je je verlicht, zie je de onmogelijke structuren van het universum schitteren in zijn weidsheid. dan prik je je aan dat prikkeldraad. een bloeddruppel spat op de grond. aardsheid omvat je, niets ben je.

er zijn massa’s dingen waar ik over wil schrijven. maar als ik éénmaal begin, ben ik alles vergeten en zoeken de woorden zich een eigen weg.

het meest intense gevoel van chaos is liefde

de avond valt. het is half tien ’s avonds en de schemering kruipt op kousenvoeten door de grijze straten. ik schrijf nu ‘live’. dat wil zeggen dat ik schrijf wat op dit eigenste moment in mij opkomt. gedachten die als luchtige zeepbellen komen aanwaaien vanuit het niets, zacht stijgen op opwaartse luchtstromingen, om zich na enige tijd kunstig kenbaar te maken door zich te spiegelen in mijn reflecterende dromerige stroperige geest.

eenzaamheid is een ruim begrip. eenzaam ben ik niet. maar één ben ik wel. één zal ik altijd zijn. ooit had ik het gevoel mijn andere helft gevonden te hebben, maar ook die emotie werd verbannen naar de sprookjeswereld. is het iets dat de romantische ziel zichzelf wijs maakt? is het een emotie van een hoger niveau? niet vatbaar voor logica, niet in structuren te gieten, niet in hokjes te plaatsen. eigenlijk is liefde het meest intense gevoel van chaos dat wordt opgeroepen in het menselijke zijn. het is een verliezen van jezelf. niet in die ander, maar in jezelf.

ik draai mijn hoofd en kijk naar buiten, naar mijn donkere straat die wazig afgetekend is achter het witte gordijn. miss kittin houdt me gezelschap. ze heeft haar hele arm vol getatoeëerd met bloemen. één van die bloemen wil ik graag op de ronding van mijn schouder. "sex, drugs and rock&roll", zingt ze. het is geen probleem je leven te laten afglijden tot iets dat ‘sex, drugs and rock&roll’ heet. je hoeft enkel de stroom te volgen. het enige dat je hoeft te doen is je denken afremmen en je laten mee glijden in die droom van pure decadentie die alle grenzen van gevoel overschrijdt. laat je gaan. leef.

maar vooral, vergeet wie je bent.

‘live’ schrijven doet rare dingen. er verschijnen dingen op mijn scherm waarvan ik niet verwacht had dat ze uit mijn vingers zouden komen.

ach ja.

instinctief

"wij zijn de slaven van onze impulsen, niet in staat ons te verzetten tegen de verleiding."

victoria clayton

extravagante

het heerlijke gent heeft me de voorbije dagen schaamteloos verleid. uren en uren liefkoosden mijn voeten de straatstenen van deze mooie stad en twee etmalen lang werd ik bemind door de unieke atmosfeer op de gentse feesten.

het waren momenten van eindeloos genieten, intens samenzijn en vrolijk ronddartelen.
geluk zit in kleine dingen - die zo groot zijn.

mijn kleine fee, dankjewel...

(kijk vooral eens op www.flitz.be, directe verslaggeving van op de gentse feesten door geweldige mensen!)

duistere droom

weet je hoe ze mensen breken in een grillige fantasie?

ze verzamelen de dromen. je dromen worden uit je hoofd gezogen, uit je hart gesneden. elke droom die deel uitmaakt van je unieke persoonlijkheid, hoe klein en onbeduidend ook, wordt behendig en gruwelijk gewelddadig gevangen gezet in een glazen kubusje. met die kleine driedimensionale ruimtes wordt een piramide gebouwd. een piramide die groter en groter wordt, koninklijk als het ware, terwijl hij de vernietiging van een mensenleven in zich draagt.

als je goed kijkt, zie je je dromen wentelen in wanhoop. ze vormen, hoe langer de dagen zich aaneenrijgen, een slijmerige mist op de binnenwand van het glas. ze wenken naar je, terwijl je daar leeg en uitgehold zit te gapen naar de ziel van je leven, opgesloten in kleine partjes.

sterven wil je. er is niets meer om voor te blijven ademhalen. geen tinteling in je bloed, want het gevoel van verwachting en hoop zit in het tweede kubusje van links te beginnen. geen snellere hartslag, want de wonderbaarlijke emotie die liefde schenkt, zit in het vierkanten potje bovenaan.

dit is het punt waarop de meesten bezwijken. in een vlaag van hysterie, als enkel het besef overblijft van het niets zijn, werpen deze lege omhulsels zich tegen hun piramide. ze tuimelen er tegen, vallen door de rondvliegende glasscherven heen naar de grond. het angstaanjagende gekrijs van de vele dromen die de lucht inschieten, is het laatste waar je hart mee gevuld wordt.

.

is ongenadig subtiel zijn nog subtiel?

parasiet

afstandelijke fascinatie. bedoelend onverschillig, maar meer betrokken dan wordt voorgewend. dat in periodes van totale extremiteit met alom tegenwoordige decadentie, ten top gedreven. dieper gravend in de menselijke geest dan ontdekkingsreizigers ooit durfden af te dalen. grenzen aftasten, overschrijden, opnieuw bepalen. ik maak een landkaart van mijn gedachten, de legende is eindeloos.

verijzing

staan trillen op je benen. voelen dat het bloed in je aders even stopt met stromen. een hartslag die vergeet te bestaan. iemand tegenkomen op een plaats waarvan je dacht dat ze vrij zou zijn van onverwachte herkenningen.

het zijn momenten van verblinding. momenten van angst. hoewel angst een emotie is die ontstaat uit de confrontatie met het onbekende, is deze angst een uitzondering. de verblinding die ontstaat, vloeit voort uit zich herhalend verleden. wat was, beukt met een ongelooflijke kracht tegen je beschermingsmuur. dringt er door. genadeloos.

het verijst de wereld – die éne hartslag lang ..

met de regelmaat van de klok achtervolgt dit gevoel me, al enkele maanden lang. als ik ook maar even durf denken dat rust me omhult, staat er plots iemand voor mijn neus die me wakker schudt. mijn lichaam krijgt de –ondertussen welbekende- gewaarwording en mijn geest krimpt stilletjes in elkaar.

confrontaties doen je leven. confrontaties maken dat je middenin een woelige stroom van gebeurtenissen belandt. maar soms - word je er zo moe van.

gewoon heel goed

"personages worden niet als mensen geboren uit het lichaam van een moeder, maar uit een situatie, een volzin, een metafoor, die als een notendop één essentiële menselijke mogelijkheid insluit waarvan de auteur denkt dat die nog door niemand is ontdekt of waarover nog niemand iets wezenlijk heeft gezegd.

mijn personages zijn mijn eigen niet gerealiseerde mogelijkheden. daarom heb ik ze zo lief of schrikken ze me evenveel af: elk van hen heeft een grens overschreden waar ik zelf slechts omheen liep. juist die overschreden grens (de grens waarachter mijn ik ophoudt) trekt me aan. pas over die grens begint het geheim waarnaar de roman vraagt. een roman is geen bekentenis van een auteur, maar een onderzoek naar het menselijke leven in de val die de wereld is geworden."

milan kundera - de ondraaglijke lichtheid van het bestaan

levende schaduw

de verzengende zon schijnt op m'n hoofd. het maakt me licht, dwaas, een beetje wazig.
mijn twee blote voeten in aanraking met natgesproeid zomergras. door de broeierige hitte heen zoeken de tonen van vive la fête en daan zich een weg naar mijn lichaam.
dansen in de zon, mijn schaduw die een eigen leven leidt en de mooiste figuren maakt op het groene tapijt...

mooie mooie dag.